Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zarządzanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zarządzanie. Pokaż wszystkie posty

środa, 24 lutego 2010

Co zrobić jeżeli handlowiec ma słabe wyniki?


"Co zrobić jeżeli handlowiec ma słabe wyniki?"

Takie oto pytanie zadał pewien menedżer na jednym z portali społecznościowych.
Najwięcej podpowiedzi innych osób, o dziwo było w stylu przysłowiowego „kija”.

„Jeżeli wyniki spadają, to ukarać naganą”. (mój komentarz: ciekawe na jak długo ten system przyniesie korzyść. Chyba najbardziej podziała na tych, którzy mają nóż na gardle w życiu osobisty. Wcale, ale to wcale nie ucierpi ich osobista godność).

„Zabrać samochód na weekend”. (mk: No to rzeczywiście bardzo dotkliwa sprawa, zwłaszcza wtedy kiedy pracownik dysponując firmowym samochodem nie kupował prywatnego, a ma zaplanowany weekend z rodziną – bardzo humanitarne podejście).

„Zwolnić pracownika, by nie doprowadzać do sytuacji akceptowania braku realizacji celu”.
(mk: czyli co? Twardy szef nigdy nie przyzna się do popełnionego błędu?).
„Zwolnic dla przykładu - dając do zrozumienia, że pracownik zlewał prace [po uczciwej rozmowie, z podliczeniem pracy niż emocjonalnie zwalnianie na pokaz] - dział to motywująco dla innych a i dla tego pracownika jest to sygnał, że może nie tędy droga”. (mk: nie wiem gdzie tu motywacja? Skąd wiadomo, że zlewał?)

„Ustal próg premiowy jaki pracownik powinien znać i według tego schematu będzie pracował”.
(mk: ostatnie badania dowodzą, że systemy premiowe nie są doskonałym narzędziem i nie działają motywująco. Największe premie otrzymują Ci najlepsi, a Ci średniacy, których jest najwięcej, nie otrzymują jej wcale. Nie muszę chyba tłumaczyć jaki ma to wpływ na ich motywację).


Najgorszą rzeczą jaka może się wydarzyć w momencie spadków sprzedaży, to zrzucanie całej winy na handlowców.

Przede wszystkim proponuję na chłodno ocenić sytuację. Szczegółowa analiza problemu powinna być na pierwszym miejscu za nim wdrożymy jakiekolwiek działania.
Powinniśmy spojrzeć na problem z perspektywy całego kraju, następnie zdiagnozować sytuację w poszczególnych regionach.

Może się przecież okazać, ze w innych częściach kraju kierownicy mają podobny problem, a przyczyna leży na przykład po stronie działu marketingu. (patrz. Cykl życia produktu).

Co w ostatnim czasie zrobiła konkurencja?
Może się okazać, ze na danym regionie konkurencja zatrudniła rewelacyjnego sprzedawcę, który ma bardzo dobre relacje z klientami.

Przypuśćmy jednak, że w pozostałych regionach idzie dobrze, a jeden handlowiec zaczyna odstawać od reszty. Taka sytuacja również nie jest jednoznaczna ze słabą praca danej osoby.

Należy wezwać taką osobę i przeanalizować wspólnie wszystkich klientów. Może się okazać, że kilku kluczowych klientów straciło płynność finansową, co przyczyniło się do spadku sprzedaży.
Niestety taka rozmowa wymaga poświęcenia kilku godzin, ale jest konieczna.

Co według mnie należałoby wziąć jeszcze pod uwagę:
- Jak długo dany pracownik pracuje w firmie?
- Czy zdarzały się już wcześnie podobne spadki?
- Czym były spowodowane?
- Czy pracownik nie ma problemów osobistych?
-Czy dodatkowe zadania (poza sprzedażowe) jakie otrzymuje pracownik, są adekwatne do jego możliwości (jeżeli zadania są mało ambitne, może to doprowadzić do spadku motywacji bądź wypalenia zawodowego)?
- Czy cele stawiane pracownikom są realne?
-Czy w ostatnim czasie nie pojawiły się problemy logistyczne (np. ważny dystrybutor miał problemy finansowe i nie zakupił towaru).
- Czy w ostatnim czasie dystrybutor nie zatowarował się konkurencyjnym produktem o zbliżonych właściwościach (na przykład pod wpływem jakiejś promocji skierowanej na ten region)?

Dopiero wtedy, kiedy odpowiemy sobie na powyższe pytania będziemy mieli jaśniejszy obraz całej sytuacji.
W przeciwnym razie możemy niepotrzebnie skrzywdzić rewelacyjnego handlowca, który pod wpływem emocji może odejść z firmy. Nie muszę chyba wspominać, że odejście pracownika, to nie tylko koszt rekrutacji.


Pozdrawiam.
Artur

wtorek, 23 lutego 2010

Czy kobieta na stanowisku menedżera potrafi wywąchać dobrego pracownika?


Dziś będzie mowa o pewnym badaniu, które ukazało się w czasopiśmie naukowym „Nature Genetics" pod koniec 2002 roku.
Czasopismo to opublikowało artykuł z wynikami interesujących badań przeprowadzonych przez zespół genetyków z uniwersytetu w Chicago. Okazało się, że kobiety najwyraźniej wywąchują mężczyzn, których preferują. Grupa czterdziestu dziewięciu losowo dobranych kobiet w różnym wieku wąchała T-shirty mężczyzn, którzy - nie używając żadnych perfum i unikając kontaktu z innymi osobami przez dwie doby - spali w nich przez dwie kolejne noce. Zdecydowana większość kobiet, mając określić na tej podstawie atrakcyjność mężczyzn, wybrała bez wahania tych, których grupa genów, zwana Układem Zgodności Tkankowej (MHS, ang. Major Histocompability Complex), najbardziej różniła się od ich własnej.

Wniosek z tego jest taki, że kobiety podświadomie wybierają takich osobników, którzy uruchamiają układ immunologiczny w taki sposób, a żeby potomstwo zrodzone z ewentualnej pary, miało wyższy wskaźnik odporności. Ich potomstwo byłoby silniejsze i mogło jak najdłużej przeżyć.
Układ Zgodności Tkankowej jest podstawą doboru naturalnego, którym kierują się kobiety wybierając partnerów.

Nasuwa się więc pytanie, czy taki mechanizm zbytnio nie przeszkadza w pracy. Wyobraźmy sobie kobietę menedżerkę, która odpowiedzialna jest za rekrutację dobór odpowiedniego zespołu.
Zdarzyć się może sytuacja, w której kobieta, wybierając mężczyzn do swojego zespołu, będzie kierowała się tą specyficzną, podświadomą satysfakcją wynikającą z kontaktu węchowego.

Można by zaryzykować stwierdzeniem, że mężczyzna im bardzie się różni od tego Układu Zgodności Tkankowej kobiety, tym ma większe szanse na pracę w jej zespole.

Ciekaw jestem opinii naszych pań menedżerek.

Pozdrawiam gorąco, wyperfumowany obficie (celowo).
Artur

Udostępnij

wtorek, 24 listopada 2009

Chasydzka opowieść o współpracy


Wczoraj wpadła mi w ręce kolejna książka ulubionego autora Ivina Yalom’a „Mama i sens życia”. Rozpaliłem w kominku, włączyłem cichutko muzykę Wojciecha Kilara i zapadłem się niczym ogromny głaz na mojej wygodnej, kremowej kanapie.

Po kilkunastu minutach pogrążony w lekturze niesamowitej historii o pewnej kobiecie, chorej na raka piersi, natknąłem się na mądrą starą chasydzką opowieść, którą zamierzam się z Tobą dziś podzielić.

"Pewnego dnia Rabbi rozmawiał z Panem o Niebie i Piekle.
- Pokażę Ci piekło - powiedział Pan i zaprowadził rabbiego do pokoju, w którym stał wielki, okrągły stół. Siedzący wokół stołu ludzie byli zrozpaczeni i bliscy śmierci głodowej. Na środku stołu stał ogromny kocioł z gulaszem, który pachniał tak wspaniale, że rabbiemu pociekła ślinka. Każda z osób siedzących przy stole trzymała łyżkę z bardzo długa rączką. Chociaż długie łyżki sięgały akurat do kotła, ich rączki były dłuższe niż ramiona biesiadników - w rezultacie nikt nie mógł sięgnąć łyżką do ust i wszyscy byli głodni. Rabbi widział jak bardzo cierpieli.
- Teraz pokażę Ci Niebo - powiedział Pan i weszli do innego pokoju, dokładnie takiego samego jak ten pierwszy. Był tam identyczny wielki, okrągły stół i identyczny kocioł z gulaszem. Ludzie, tak jak poprzednio, mieli takie same łyżki z długimi rączkami - ale tutaj wszyscy byli najedzeni, pulchni, śmiali się i rozmawiali. Rabbi nie mógł tego zrozumieć.
- To proste, ale wymaga pewnej umiejętności - powiedział Pan. - W tym pokoju oni nauczyli się karmić siebie nawzajem”.

Piękna ta opowieść, prawda?
Od razu skojarzyło mi się z wszelką współpracą pomiędzy ludźmi.
I chyba rzeczywiście tak jest, że jeżeli będziemy myśleli tylko o sobie, to prędzej czy później czeka nas „piekło”.
Jestem w trakcie budowania profesjonalnego zespołu i mam nadzieję, że uda mi się zaszczepić tę wspaniałą ideę u każdej osoby, która ma zamiar ze mną współpracować w przyszłości.
Czas pokaże na ile jest to możliwe.

Pozdrawiam.
Artur.

Podobne wpisy:

Na początek kamienie
Nasze wartości - przypowieść
Przypowieść o mnichach
Metafora - osiołek

poniedziałek, 1 czerwca 2009

Uczyć się z życia cz.2. Wykres Gantta


Dzisiaj przedstawiam sprawozdanie z dotychczasowych działań.

Tak więc, na powyższym obrazku możesz zobaczyć jak wygląda robocza wersja mojego planu.


Zobacz pierwszy post.

Aby rozpocząć jakiekolwiek większe działanie, należy dokładnie to sobie rozplanować. Ja do tego celu posłużyłem się wykresem Gantta. Widzę od razu co jest do zrobienia, jakich zasobów potrzebuję i ile mi to zajmie czasu. Zdaję sobie sprawę, ze mogą być przesunięcia, bo życie mnie już nauczyło, że nie można z góry wszystkiego przewidzieć. Specjaliści od zarządzania czasem, sugerują aby planując swój dzień, zarezerwować sobie tylko 60 % czasu.

Do tej pory udało mi się namówić do tej inicjatywy mojego kolegę, specjalistę od PR. W dalszym ciągu szukam chętnych, którzy cenią sobie pomaganie innym ludziom. Jeżeli chcesz dołączyć, wystarczy że napiszesz do mnie w tej sprawie maila.

Kogo szukam? Przede wszystkim ludzi otwartych na rozwój, zarówno swój jak i innych.
Bardzo przydałby się ktoś, kto zna się na muzyce, grafice, marketingu, reklamie, pr, informatyce oraz organizowaniu wszelkich imprez. Ale jeżeli nie znasz się na tych rzeczach, nic nie szkodzi, na pewno przydasz się do czegoś cennego.
Potraktuj tę akcję jako coś, co może wzbogacić Cię o nowe doświadczenie. Twój przyszły pracodawca z pewnością to doceni. Twoje działania będę mógł poświadczyć własnoręcznie.

Już niedługo powstanie film reklamowy, który będzie promować tę inicjatywę. Kolega, o którym wspomniałem wyżej dopracowuje szczegóły i mam nadzieję, że już wkrótce będziesz mógł zobaczyć owe dzieło.

Tymczasem.
Artur

niedziela, 11 stycznia 2009

Twoje oczekiwania.

Pamiętam czasy, kiedy stawiałem niektórych ludzi za wzór. Takich, którzy mieli ogromny wpływ na moje życie. Mój nauczyciel, mój były szef, kilku kolegów z pracy. Ceniłem ich za to, co osiągnęli w swoim życiu w tamtym czasie. Patrzyłem na nich poprzez perspektywę tego, co mogę jeszcze osiągnąć w życiu, postępując tak jak oni. Jaką należy przyjąć postawę, aby być szanowanym, aby mieć uznanie, aby inni ludzi poświęcali Ci należytą uwagę.
Musze przyznać, że przebywając z nimi czułem się nieswojo, byłem czasami zdenerwowany, serce zaczynało szybciej bić, pociły się ręce.

To było jakieś 8 lat temu. Przypisywałem im wtedy te wszystkie nadludzkie moce i próbowałem je zaszczepić w swoim umyśle postępując tak jak oni. Wykonywałem wszystkie ich polecenia, wierząc, że robiąc to stanę się takim jak oni.

Dobrze odrobiłem swoje lekcje z mojego życia, a doświadczenie, które z nich wyniosłem stało się moją siłą. W momencie, kiedy to zrozumiałem, poczułem się świetnie.
Dziś jestem pewniejszy siebie, częściej wsłuchuje się w swój „wewnętrzny głos” ufam bardziej swojej intuicji.
Dziś tacy ludzie jak oni, z których brałem przykład stali się w moich oczach, takimi samymi ludźmi jak ja. Nie mają już takiej samej mocy jak kiedyś. Widzę ich jako normalnych ludzi, którzy też popełniają błędy. Jaką nową było to dla mnie rewolucją, niesamowite.

Więc, jakie Ty masz oczekiwania od innych?

Oczekujesz, że inni będą doskonali?
Oczekujesz, że inni wykonają Twoje zadania ze 100% dokładnością?
Karzesz im powtórzyć pracę, którą nie wykonali zgodnie z Twoimi standardami?
Więcej krytykujesz niż chwalisz?
Więcej zauważasz braków, zamiast się skupić na tym, co osiągnęli?
Zarządzając ludźmi tworzysz „listy kontrolne”, dążąc w ten sposób do doskonałości?

Pomyśl przez chwilę, jeżeli odpowiedziałeś sobie pozytywnie na którekolwiek z przedstawionych wyżej pytań, może powinieneś zastanowić się nad swoimi zamiarami? Co tak naprawdę chcesz przez to osiągnąć?

Wysokie oczekiwania są dobre pod jednym warunkiem, kiedy są realne i elastyczne. Ludzie popełniają błędy, od czasu do czasu mają słabsze chwile. Taka wiedza rodzi siłę i jest nauką zrozumienia ludzkich zachowań.