Pokazywanie postów oznaczonych etykietą coaching. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą coaching. Pokaż wszystkie posty

środa, 31 grudnia 2014

Postanowienia noworoczne - trochę w inny sposób.


Na początek przytoczę kilka fatów, z którymi zetknąłem się w internecie czytając wpisy znanych światowych trenerów osobistych.

92% ludzi, którzy podejmują postanowienia noworoczne rezygnują z nich już w ciągu 30 pierwszych dni. Ujmując to inaczej, tylko 8% ma szanse je osiągnąć. Cóż, brutalna ta statystyka. Jestem ciekaw, czy Ty również znajdziesz się w tej nielicznej grupie twardzieli.

Jak chcesz możemy zrobić zakład i spotkać się tu, na moim blogu i w komentarzach przedyskutować swoje osiągnięcia. Jeśli przetrwasz ten pierwszy miesiąc, to z ogromna radością pogratuluję Ci.
Większość z nas postanawia, że od tego roku będzie inaczej. Jedni stawiają sobie cele osobiste, że schudną, zaczną chodzić na siłownie, będą mniej jeść, mniej pić, rzucą palenie, rozpoczną naukę, napiszą pracę magisterską, zaczną więcej oszczędzać. Inni stawiają sobie cele zawodowe – awansują, poproszą o podwyżkę, zmienią pracę, zapiszą się na praktyki, odbędą wolontariat, pójdą na szkolenia.

A jakie są Twoje postanowienia? Masz jakieś?

Przyznam Ci się do czegoś po cichu… ja przestałem je robić w ten sposób )

Wiesz dlaczego,  bo rzadko kiedy udawało mi się je osiągnąć. Sam spójrz na moje wcześniejsze wpisy. Robiłem podsumowania, a następnie planowałem kolejny rok.  Od jakiegoś czasu postanowiłem pracować inaczej. Poniżej kilka moich spostrzeżeń i sugestii.

Nowy Rok to dobry czas na podsumowanie, zgodzę się z tym. To dobry okres, aby się zastanowić, co poszło nam dobrze, co osiągnęliśmy.  To dobry czas, aby spojrzeć prawdzie w oczy i odpowiedzieć sobie szczerze, z czego nie jesteś zadowolony. Taka mała refleksja nad własnym życiem. Jest to potrzebne, aby dokonać korekt, ulepszeń swoich działań w przyszłości, aby się zresetować, nabrać nowej energii…do życia.

Zacznij już teraz, po co czekać na „dobry moment”?
Co z Twoim zdrowiem, edukacją, finansami, karierą, relacjami, rodziną?
Wykorzystaj tę chwilę, i zrób…ten pierwszy krok.

Chcesz coś osiągnąć? Oto kilka porad, co możesz zrobić już teraz:
·         
  • Weź kartkę i długopis


Zanim jednak coś napiszesz zastanów się głęboko i przypomnij sobie o swoich dotychczasowych osiągnięciach. Co Ci się udało osiągnąć w minionym roku? Zacznij od tych dobrych spraw, wejdź w pozytywny stan umysłu. Dopiero teraz określ, co chciałbyś osiągnąć w nadchodzącym roku?

  • ·         Napisz swoje cele pamiętając o metodzie SMART.

Cele długoterminowe należy rozbić na konkretne i osiągalne cele. Pamiętaj, by określić  ich czas realizacji. Zerknij na mój wcześniejszy wpis o planowaniu.

  • ·         Umieść swoje cele w widocznym miejscu.


Możesz swoje cele umieścić na lodówce, na tablicy, na drzwiach albo na lustrze w łazience. Ważne jest to, aby widzieć je codziennie. Ja używam żółte karteczki oraz prostej aplikacji na smartfona - Trello.

No i teraz najważniejsze zadanie. :)

  • ·        Zapisz swoje pięć działań, które zamierzasz podjąć  w pierwszej kolejności.


Znowu SMART się kłania (bądź konkretny, ile potrzebujesz czasu na każdą czynność, kiedy zaczniesz, kiedy skończysz).

  • ·         Podejmij działanie już teraz.


Najtrudniej jest zrobić pierwszy krok, pchnąć tę „kulę śniegową”

  • ·         Weź odpowiedzialność za swoje działania.


Umów się sam ze sobą. Zarezerwuj sobie termin w kalendarzu, np. godzinę na początku każdego miesiąca. Może to być sobotni poranek. Wykorzystaj ten czas na analizę swoich postanowień. Zobacz czy zrobiłeś postępy, odkryj przeszkody. Zaplanuj kolejne kroki i rozpisz działania. Jeśli będzie potrzebne, to spotkaj się z kimś i opowiedz o swoich problemach. Jak chcesz, to zajrzy do mnie na blog. Postaram się pomóc.

Rozpocznij swoją pracę nad postanowieniami już dziś. Dokumentuj swoje osiągnięcia, pisz dziennik, rób notatki. Pamiętaj, że tylko Ty jesteś odpowiedzialny za swoje osiągnięcia.


Daj znać jak ci idzie. Zaglądaj częściej na mój blog i dziel się swoim doświadczeniem.

środa, 5 grudnia 2012

Chcę żyć z większą świadomością


Wczoraj, kiedy kładłem się spać i wetknąłem w uszy słuchawki by posłuchać swojej ulubionej stacji z muzyką filmową, przeszył mnie strach. Miałem poczucie, że życie „przecieka mi przez palce”. Nie odczuwałem satysfakcji ze swoich dokonań minionego dnia.
To za mało czasu dla żony, za mało cierpliwości dla dzieci, za dużo krzyku o psa, za mało dbania o swoje zdrowie itp. I właśnie w pewnym momencie zdałem sobie sprawę, że moje życie to jakiś sen, fikcja, tania komedia, obyczaj i dramat w jednym.

Zwróćcie uwagę na to, że mniej więcej spędzamy 95% świadomego życia, przebywając w przeszłości albo w przyszłości.
Innymi słowy, albo reagujemy na przeszłe wydarzenia, albo martwimy się przeżyciami, które mają dopiero nadejść.
Zamiast koncentrować się na tym, by dzień dzisiejszy był doskonały stale rozpamiętujemy coś z przeszłości albo martwimy się tym co nas czeka.
Jeśli żyjesz w przeszłości, na pewno nie są Ci obce zwroty:
- Gdybym 10 lat temu wybrał inne studia, dziś miałbym wymarzoną posadę.
- Powinienem już dawno nauczyć się tego języka angielskiego, atak nie dostałem tej pracy.
- Nie powinienem odchodzić z tamtej firmy, gdybym pozostał jeszcze 3 miesiące, na pewno dostałbym awans.
Czasami jest inaczej i stale dążymy do tego, by znaleźć się w innym punkcie w przyszłości:
- Kiedy już skończę te studia, na pewno znajdzie się ktoś, kto zaoferuje mi dobre stanowisko i pensję.
- Gdy tylko uzbieram 10 tys. wyjadę na wspaniałą wycieczkę po Azji.
- Moje życie będzie spełnione, jeśli tylko uda mi się znaleźć odpowiedniego partnera.

Chciałbym nauczyć się panować nad każdą chwilą i zdać sobie sprawę z tego, że to, co JEST, zawsze jest ważniejsze od tego, co już SIĘ STAŁO, i tego, co dopiero się WYDARZY.

Musiałem to napisać, by bardziej sobie to utrwalić i zwiększyć skuteczność w swoim postępowaniu. Teraz wiem na pewno, że nie chcę tak żyć.
Dziś, kiedy to piszę czuję się bardziej zrelaksowany. Odczuwam przepływ dodatkowej energii. Widzę więcej możliwości i szans które pojawiają się w ciągu dnia. W końcu czuję, że mogę kontrolować swoje życie.

Boję się tylko jednego, że znowu wpadnę w te „koleiny bylejakości” i uznam, że sen jest lepszy od życia.

wtorek, 6 listopada 2012

Młodzi ludzie i ich kariera



Prawdziwy sukces to nie kariera, lecz pozostanie panem swojego losu i możliwość decydowania, co będzie się robić w życiu, za które tylko my odpowiadamy.  - William Wharton.


Tyle ostatnio się słyszy, że znaczna część studentów czuje się zmuszona do uczęszczania na zajęcia, że nie mają satysfakcji ,  że po studiach nie mogą znaleźć pracy.
Niektórzy zaczną jakiś kierunek, następnie inny, potem „dziekanka”, rok przerwy, znowu powrót. Czy znacie kogoś ze swojego otoczenia, kto tak postępuje? Ja znam wielu takich.
Są to osoby, które chyba za bardzo nie wiedzą, co chciałyby robić w przyszłości. Wybierają kierunki pod wpływem innych osób albo mają mgliste pojęcie o życiu zawodowym.

Dlaczego tak się dzieje, że tak nie  wiele osób nie wie, gdzie chciałaby  pracować zaraz po ukończeniu studiów?

Są to również te osoby, które kończą jakiś kierunek i zaraz rozpoczynają kolejny. Są też tacy, którzy w nadmiarze ambicji robią dwa fakultety. Nie wiem jak to nazwać, słowo ambicja nasunęła mi się na pierwszą myśl. Może jest inaczej. Może to kwestia desperacji, pokazanie np. rodzicom jakim się jest dobrym. Pragną za wszelką cenę udowodnić, że zasługują na większą uwagę z ich strony.
A może to niezaspokojony potencjał. Tak, tak, w dzisiejszych czasach uczelnie, poza wyjątkami,  nie mają za wielkich wymagań wobec studentów, więc i czasu jest sporo. Toteż wiele osób może pozwolić sobie na tak luksus , aby w jednym czasie zaliczać egzamin na dwóch kierunkach.
No i dobrze, przynajmniej pracodawca będzie wiedział kogo zatrudnić w pierwszej kolejności.
No chyba, że ktoś w trakcie studiów pracował (praktykował, dorabia) i nie miał wystarczającej ilości czasu, aby przeznaczyć go na naukę. Tu również przyszły pracodawca, nie będzie miał wątpliwości kogo wybrać.

Ale są i tacy, którzy wolą zorganizować imprezę myśląc, że w ten sposób pokarzą przyszłemu pracodawcy jaką posiadają zdolność organizatorską. Nie każdy potrafi zebrać tłumy w jednym miejscu.  Mało tego, trzeba zapewnić lokal, gastronomię, no i paliwo, bez którego daleko nasza machina nie zajedzie.
Jest tutaj jednak mały problem. Jak to udokumentować w CV?

Ja o takie rzeczy pytam prowadząc rekrutacje. Szukam spójności i badam, w jakim stopniu młodzi ludzie wiedzą dokąd chcą zmierzać w najbliższej przyszłości.
A jak to u Was? Jestem ciekaw jak planujecie swoją karierę. Czy macie już jakieś wyobrażenie o swoim przyszłym zawodzie? Wiedzieliście już wcześniej, zanim jeszcze wybraliście  kierunek studiów?
Podzielcie się proszę, swoim doświadczeniem i uwagami.

Na koniec dodam, że za taki stan rzeczy odpowiadają w szczególności Wasi rodzice, opiekunowie. Następnie system oświaty, który na etapie szkoły średniej nie zapewnił dostępu do odpowiednich ludzi, którzy pomogliby odnaleźć w ludziach ich potencjał. Coś w stylu doradcy zawodowego. Dopiero na końcu tego łańcuch jesteście Wy. Na pocieszenie dorzucę, że skoro już weszliście w dorosłość, to możecie zmienić tę sytuację. I nikt tego nie zrobi za Was.

W razie czego służę pomocą.
Możecie pisać tutaj, zostawiając komentarz, albo na skrzynkę prywatną.
W mailu podajcie proszę swój numer telefonu. Z chęcią oddzwonię.


Pozdrawiam,
Artur Rak

środa, 29 czerwca 2011

Poranna refleksja. Metoda autocoachingu.

Ostatnio poczułem, że znowu znalazłem się w dołku, w którym zacząłem się zapadać jak w ruchomych piaskach. Kiedy tak się dzieje, sięgam po swoją metodę autorefleksji poprzez zadawanie pytań. Tak jak coach, psycholog, terapeuta zadaje pytania swoim klientom.

Ogromnie przydatnym narzędziem jest prosty dyktafon wbudowany w twoim telefonie. Ja robię to tak. Korzystając z wolnej chwili (na przykład stojąc w porannych korkach) zadaję sobie pytania, a następnie próbuje na nie odpowiadać. Prosta metoda, a daje świetne rezultaty.
Pora tutaj nie ma znaczenia. Więcej czasu potrzeba na druga część.

Następnie, po jakimś czasie (może to być już po godzinie), pozbawiony emocji, wsłuchując się w odpowiedź wychwytuję największy sens. To tak jakbym był obserwatorem całej sytuacji.
Dziś zadałem sobie pytanie „dlaczego zaniedbuję swojego bloga?”
Nota bene do postawienia tego pytania zainspirowała mnie jedna czytelnicze mojego bloga, zostawiając swój komentarz pod jednym z postów.
Owe pytania kojarzą mi się z drabiną (taką sznurkową z drewnianymi szczebelkami) rzuconą do głębokiej studni w której właśnie się znalazłem.
Każdy szczebelek drabiny, to jedno pytanie. Im głębsza studnia, tym więcej powinno być szczebelków. Pytania nie mogą być spróchniałe, a i do wdrapywania się po niej przydałoby się trochę kondycji.
Dlatego postanowiłem, że będę dbał o swoje zdrowie wchodząc po owej drabinie częściej i jak się da, coraz wyżej.
Szczebelki drabiny powinny być solidne i mocne. Więc dobrze będzie jeśli pytania będą trafne i nie powierzchowne.

Przeanalizujmy ową powierzchowność.
Aby odpowiedzieć na pierwsze dzisiejsze pytanie, zdałem sobie sprawę, że pytanie „dlaczego” bada motywy, sięga bardzo głęboko do moich zasobów. Odpowiedzenie na tak postawione pytanie nie będzie łatwe. Należało by  postawić kolejne, a to wymaga dalszej refleksji i poświęcenia większej ilości czasu.

Gdybym zadał pierwsze pytanie: „jak jest przyczyna mojej absencji na blogu?” albo „co powoduje, że tak rzadko ostatnio piszę?” Odpowiedź byłaby prostsza.

Widzisz więc, drogi czytelniku, że stawianie pytań nie jest łatwym zadaniem J.
Zabawne jest to, że w nagranych słowach pojawiają się kolejne wątki, które warto poddać kolejnej autorefleksji.

W moim przypadku okazało się, że następnym razem powinienem przeanalizować następujące kwestie:
- chroniczny brak czasu,
- chaos w wypowiedziach,
- brak równowagi życiowej (work life balance),
- brak systematyczności.

Zapewne ciekawią Cię moje odpowiedzi na tak postawione pytania. Ale o tym może w kolejnych postach. Między innymi pokarzę ci pewną technikę rozwiązywania problemów.

Zachęcam do wypróbowania przedstawionej metody i podzielenia się swoimi przemyśleniami.

Pozdrawiam,
Artur Rak