Pokazywanie postów oznaczonych etykietą informacja zwrotna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą informacja zwrotna. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 18 czerwca 2015

Jak zdenerwować klienta?


Ile razy zdarzyło Ci się natrafić podczas zakupów na sprzedawcę, który doprowadził Cię „szewskiej pasji”? Jak często zrezygnowałeś z zakupów, tylko dlatego, że w sklepie nie potraktowano Cię z należytą uwagą? Nie wiem jak Ty, ale ja nie raz jako klient mam do czynienia z handlowcem, który nie potrafi zadać właściwych pytań, który nie słucha tego, co mam do powiedzenia w danym temacie, który z góry wie, co byłoby dla mnie najlepsze.
Bardzo często mi się to zdarza, nawet śmiem twierdzić, że coraz częściej mam do czynienia z takim zjawiskiem.

 Zachodzę w głowę, jak to może być, że w dzisiejszych czasach, kiedy coraz trudniej dotrzeć z przekazem do klienta, tak mało uwago poświęca się sprzedawcom. Mam tu na myśli pracodawców, bezpośrednich przełożonych. Którzy nie kształcą ich, nie korygują złych nawyków (dotyczy głównie tych sprzedawców z większym stażem). Brakuje pieniędzy na szkolenia, czasu, umiejętności? A może problem leży gdzie indziej?

 Kolejna rzecz, która powiązana jest już z moją pracą trenera. Jeśli już się zdarzy, że pracodawca wyśle swoich handlowców na szkolenia (które kosztują go naprawdę dużo pieniędzy), to dzieją się rzeczy niebywałe. Bynajmniej w pierwszej części.

 Ilekroć mam do czynienia na szkoleniu ze sprzedawcami , to na samym jego początku zaczyna się czarowanie i większość (zwłaszcza tych doświadczonych) uruchamia mechanizmy obronne, które wyraża w formie oporu. Najczęściej słyszę: „Artur, nasza branża jest specyficzna. Musiałbyś trochę popracować, aby zrozumieć nasze problemy”.

 Robiłem szkolenia dla różnych branż i zawsze te słowa padały. A najgorsze jest to, że sami kierownicy, je powtarzają. Kierownik ma być autorytetem, ma wspierać i motywować, zachęcać do rozwoju, a nie torpedować zmiany, dzięki którym pracownicy mogą się rozwinąć. Sam pracowałem w wielu firmach w wielu sektorach. Prowadzę szkolenia dla zróżnicowanych firmy i znam specyfikę pracy w różnych dziedzinach. I wiesz co? Proces sprzedaży jest identyczny. Żadnej filozofii i przekłamania. Zawsze etapów jest pięć. Koniec, kropka. Jeden etap możemy pominąć w przypadku sprzedaży stacjonarnej. Mam na myśli planowanie sprzedaży. Kilka problemów udało mi się zdiagnozować w swojej wieloletniej praktyce trenerskiej. Powtarzają się dość często i są widoczne gołym okiem. Podzieliłem je na dwie kategorie:
  • Organizacja

    1. Źle dobrani ludzie
      • Zarówno na poziomie sprzedaży jak i zarządzania
      • Introwertyzm vs. ekstrawertyzm
      • Rekrutacje przeprowadzone w pośpiechu
      • Bez kluczowych kompetencji
    2. Niewłaściwe zarządzanie
      • Brak jasnych celów, zakresów obowiązków
      • Brak narzędzi wspomagających proces sprzedaży (np. crm)
      • Brak szkoleń, ocen rocznych (rozmowy oceniające)
      • Brak informacji zwrotnej (umiejętności coachingowe kierowników)
 
  • Ludzie

    1. Minimalizm (tumiwisizm).
    2. Złe nawyki.
    3. Brak umiejętności sprzedażowych (intuicyjne podejście).
    4. Nieumiejętność radzenia sobie z porażkami.
    5. Brak umiejętności motywowania się.
    6. Samoświadomość ( właściwie to jej brak).
    7. Lęk przed porażką.
    8. Nieumiejętność słuchania.
    9. Gadulstwo.
    10. Aroganckie podejście.
    11. Brak umiejętności analitycznych (planowanie oraz analizowanie sprzedaży).
    12. Brak wiedzy produktowej.
  Przy najbliższej okazji będę chciał szerzej opisać na swoim blogu poszczególne punkty. Zachęcam do śledzenia moich wpisów, albo od razu zapisz się na newsletter, by być na bieżąco z moimi wpisami.

ZAPISZ SIĘ


Chciałbym Cię również namówić do pozostawienia swojego komentarza do dzisiejszego wpisu.

Jak myślisz, drogi czytelniku? W czym jeszcze jest problem jeśli chodzi o pracę w sprzedaży?

 W najbliższym czasie uruchamiamy w Poznaniu i Szczecinie Akademię Handlowca, na która Cię serdecznie zapraszam

. Akademia Handlowca - Szczecin | Poznań

poniedziałek, 5 października 2009

Uważaj na to, co głosisz.


"Tyle są warte zasady, które głosisz, ile warte są skutki zdarzeń, w których potem bierzesz udział".

Tak mi się spodobało to zdanie, które opisał Marek Skała w swojej książce „Psychologia zmiany”, że postanowiłem przedstawić ten temat trochę szerzej w swoim dzisiejszym wpisie.

Ile razy zdarzyło Ci się wymądrzać w jakiejś kwestii, a kiedy przyszło co do czego sam nie potrafiłeś wdrożyć jej w życie? Ja sam na co dzień stykam się z takimi sytuacjami. Np. Ktoś doradza mi jak mam się zdrowo odżywiać, a sam obżera się Fast foodami, albo jak mam schudnąć, podczas gdy sam nic nie robi w tym kierunku.
Dlatego tak ważne jest, aby głosić te zasady, które mamy przetrawione i przepracowane osobiście.

To się nazywa spójność. Jeżeli owa spójność występuje, to zwróć uwagę jaki ma ona wpływ zarówno na nas samych jak i nasze otoczenie.

Niedawno brałem udział w pewnej grze podczas assemssentu. Mieliśmy w grupie 6 osobowej ustalić gdzie jedziemy na wakacje. Pieniądze na ten cel miał przekazać nam nasz prezes w formie nagrody za dobre osiągnięcia w pracy. Był jeden warunek – mieliśmy z góry narzucony termin. A ponieważ termin ten był zbieżny ze świętami, to jak wiadomo, nie każdy mógł wziąć w tym udział.

Znając pewne zasady, w tym przypadku „brania odpowiedzialności za swoje działania”, postanowiłem trochę namieszać i jak się okazało na koniec - nie potrzebnie.
Wycieczka nie doszła do skutku, a mnie się oberwało za to, że zrobiłem to specjalnie.
Otóż, próbowałem za wszelką cenę wywołać u niektórych osób poczucie winy, za to, że nie potrafią się w takich momentach jednoczyć.

Tak naprawdę, w tej grze, chodziło o to, aby osoby, które nie chcą jechać brały za siebie odpowiedzialność. „Nie chce jechać, to dlaczego inni mają nie skorzystać z takiej okazji”?
„Nie jadę i mam świadomość z czego rezygnuję”.

Wiem, trochę to okrutne, ale bardzo prawdziwe, zwłaszcza w życiu zawodowym.

Na koniec tej „zabawy” uczestnicy mieli okazję się wypowiedzieć, i okazało się, że moje działanie było źle odebrane. Wszystkie te osoby, które chciały pojechać określiły moją osobę jako konfliktową, natomiast te które zrezygnowały – były neutralne. W jakiś szczególny sposób nie doceniły moich działań w ich obronie.

Podsumowując, spójność to przede wszystkim ważna cecha dobrego lidera, przywódcy. Osoby, która cieszy się ogromnym szacunkiem i popularnością.

Kiedy następnym razem popiszesz się mądrością, której sam nie praktykujesz, to licz się z tym, że może odbić się to przeciwko Tobie. W jednej chwili stracisz uznanie, wiarygodność, a co najważniejsze – autorytet.

Dla mnie ta lekcja była okrutna, ale wyciągnąłem z niej naprawdę wiele.

Drogi czytelniku, jeżeli znasz jakieś ciekawe przykłady ze swojego życia odnośnie opisanej kwestii, to zachęcam do pozostawienia komentarza.

Pozdrawiam.
Artur Rak






Podobne wpisy:

Nowe życie
Jak się zmienić? Teatr życia codziennego.
Jak usprawnić naszą komunikację interpersonalną?

niedziela, 7 czerwca 2009

Idea killers – Idea tłumiona w zarodku.


Było to w zeszłym roku - w czerwcu. Trzymając w ręku jeszcze cieplutki dyplom Trenera Biznesu, wpadła mi do głowy pewna idea. Tym pomysłem było, stworzenie profesjonalnego centrum szkoleniowego. Miałby być to „klucz” do mojego rozwoju osobistego.
Postanowiłem, że na początek poszukam chętnych osób wśród absolwentów szkoły trenerów biznesu. Bez wahania zgłosiło się 8 osób i tak się zaczęło.

Na pierwszym spotkaniu przedstawiłem osobistą wizję i zaproponowałem na początek, aby każdy z uczestników przygotował swój warsztat. Gotowe programy chciałem usprawnić poprzez informacje zwrotne przekazywane przez pozostałych uczestników podczas próbnych szkoleń. Zależało mi na wspólnym rozwoju.
W ten sposób chciałem, żeby stworzyć profesjonalny program szkoleń, który można by było wypuścić na rynek.
Na kolejnych spotkaniach zaczęły pojawiać się schody. „Mordowanie” pomysłów zdominowało większość naszego wspólnego czasu. I tak oto w ten sposób rozpadła się nasza paczka i każdy poszedł w swoim kierunku.

Przyszedł czas refleksji. Zadawałem sobie pytania: „dlaczego się nie udało?”
Doszedłem do wniosku, że większość z nas nie potrafiła przyjąć cudzego pomysłu, ponieważ wolał swoje. Edward Nęcka w swojej książce: „Trening Twórczości” pisze o podstawowym błędzie, który często popełniamy, krytykując cudze pomysły. Tym błędem jest przyjęcie pozycji nieomylnego i wszystkowiedzącego autorytetu.
Dobieramy wówczas takie słowa, które mają wykazać, że pomyśl jest zły. Oczywiście jest to tylko nasza wersja takiego myślenia.

Poniżej przedstawiam przykładową listę zwrotów zabijających pomysły. Nie traktuj jej jako wyroczni w podejmowaniu osądów. Oprócz wyrażanych zwrotów przez innych uczestników liczy się również kontekst oraz intencje. Niemniej warto porozmawiać o tym z pozostałym osobami zanim podejmiemy wspólną dyskusję nad jakimś pomysłem.

Poniższe zwroty mogą być wyrażane zarówno w liczbie pojedynczej, jak i w liczbie mnogiej:

Nie mam talentu do…
Hmmm, no tak…
Nigdy tego nie robiłem…
Już raz nad tym pracowaliśmy.
Jestem na to za stary.
To nie będzie działać.
Nie jestem jeszcze do tego przygotowany.
Bądźmy praktyczni.
Bądźmy realistami!
Nie walczmy z wiatrakami!
Nigdy nie przekonamy do tego pomysłu dyrekcji.
Zlećmy komuś napisanie na ten temat raportu.
Powołajmy specjalną komisję.
Po prostu wiem, że to nie będzie działać.
A któż to wymyślił?
To się sprawdzało przez ostatnie lata, więc musi być dobrze.
Mamy w tej chwili na głowie wiele innych planów.
W teorii wszystko wygląda pięknie, ale nie sądzę, ze by działało to w praktyce.
Zbyt teoretyczne.
Gdyby to było dobre, ktoś musiałby na to wpaść wcześniej.
Czy już ktoś wpadł na ten pomysł wcześniej?
Ludzie powiedzą, ze jesteśmy lekkomyślni (niepoważni).
Zbyt nowoczesne.
Zbyt przestarzałe.
Zbyt proste, aby działało.
Czy naprawdę uważasz, że to będzie działać?
To nie w naszym stylu.
Trzeba się będzie nad tym zastanowić przy innej okazji.
Pan nie rozumie, w jakiej jesteśmy sytuacji!
Pan nie rozumie, na czym polega nasz problem!
Jesteśmy na to za mali.
Jesteśmy na to za duzi.
Jesteśmy początkujący, nie możemy się na to porywać.
Poczekamy, zobaczymy…
Nie widzę żądnego związku…
To nie będzie działać w naszym otoczeniu (firmie, mieście).
Nie mamy na to odpowiednich przepisów (procedur).
Szef chyba zemdleje!
My za to nie odpowiadamy.
To nie nasz wydział.
To nie nasza sprawa.
Nie po to tu jesteśmy.
Z tym będzie tylko kłopot.
Założę się, że to wymyślił jakiś jajogłowy profesor!
Tego nie mam w planie.
Radziliśmy sobie zawsze doskonale bez tego.
To oznacza dla nas więcej pracy.
Za wcześnie na to!
Za późno na to!
Co sobie pomyśli pan x (dyrektor, prezes)?
Nasi ludzie tego nie przyjmą.
Nie można nauczyć starego psa nowych sztuczek.
Żaden młodziak nie będzie mnie uczył, co mam robić!
No nie, ja nie mogę!
(milczenie).

Jeżeli przychodzi Ci do głowy jeszcze jakiś inny zwrot, to nie krępuj się wpisz go w komentarzach do tego prosta.

Pozdrawiam.
Artur

sobota, 11 kwietnia 2009

Dlaczego małżonkowie spierają się ze sobą?




Częste kłótnie, bójki, awantury, spory, które odbywają się w wielu rodzinach. Jakie mają źródło? Co przyczynia się do takich zachowań?

Psycholodzy i terapeuci rodzinni, twierdzą, ze głównym powodem domowych awantur, jest zazdrość jednego z partnerów, który czując się zagrożony, ucieka się do przemocy. Robi to po to, by zdobyć większą kontrolę nad związkiem. Na szczęście owa przemoc, w większości przypadków, ogranicza się do słów i przejawia się jako krytyka.

Tłumaczy to fakt, że osoby wysoko postawione w strukturach bogatych firm. Poważni biznesmeni, kierownicy, dyrektorzy, prezesi, którzy kierują i zarządzają praca tysięcy ludzi, uskarżają się na to, że słyszą często obelgi z ust własnych połówek. Kobiety te nieustannie zrzędzą i krytykują ich, aby zyskać choćby odrobinę władzy i ściągną swych mężów na niższy poziom. Zresztą działa to również w drugą stronę i to coraz częściej. Kobiety coraz częściej mają intratniejsze posady od swoich mężów.:)

Uważam jednak, że krytyka, ale ta konstruktywna jest potrzebna,jednak powinna być ofiarowana życzliwymi słowami z ciepłym, przyjaznym tonem.

Zwróćcie uwagę, kiedy spotka Was krytyka czy słowa są szczere i mają na celu Wasze dobro.
Wtedy podziękujcie tym osobom za to. Nie często, bowiem mamy do czynienia z taką sytuacją, a wiadomo, że dzięki informacji zwrotnej możemy się rozwijać. Lustro jak wiadomo jeszcze nie nauczyło się przemawiać ludzkim głosem. :)

Zdarza się również, kiedy niektórzy ludzie krytykują Was, wcale nie mając na względzie Waszej korzyści. Atakują Waszą osobę, gdyż nie znoszą lub zazdroszczą Wam. Możliwość wytknięcia Wam wad sprawia im ogromną przyjemność.

Ktokolwiek wytyka Wasze wady palcem, powinien w takiej sytuacji spojrzeć na siebie. Zwróćcie uwagę na dłoń. Palec wskazujący skierowany jest w Waszą stronę, lecz pozostają trzy inne, które skierowane są w tył. W stronę krytykującej Was osoby.

Konkluzja jest taka, że każdy, kto osądza innych, powinien się zastanowić, dlaczego to robi. Ludzie całkowicie uczciwi zwykle dostrzegają, że jednym z motywów jest zazdrość o coś, czego się samemu nie ma lub czego pragnie.
Kiedy odchodzimy z tego świata, powinniśmy mieć świadomość, ze zostawiamy po sobie ciepłe wspomnienia swoich pozytywnych i pełnych miłości związków z innymi ludźmi. Niestety jest tak, że są na świecie ludzie, którzy pozostawiają jedynie niemiłe wspomnienia, toksyny, skażając wszystko, czegokolwiek dotknęli w ciągu całego swojego życia.

“Jeśli wdajesz się w spory, dyskusje i kłótnie, możesz czasem osiągnąć zwycięstwo. Ale będzie to zwycięstwo próżne, ponieważ nigdy nie pozyskasz dobrej woli swojego oponenta.”

Ben Franklin.

Pozdrawiam świątecznie życząc Wam Spokojnych Świąt.
Artur Rak

sobota, 15 listopada 2008

Moja najczęstsza rada – „zawsze pytaj”

Czy jestem poważny? Tak, jak najbardziej. Mówi się często: „kto pyta, nie błądzi”

Zastanawiasz się czasami, czy Twoi pracownicy robią coś więcej poza podstawowym zakresem ich obowiązków?

Zapytaj ich o to?

Zastanawiasz się czy najlepszą okazją nie byłoby połączenie się z Twoją konkurencją?

Zapytaj ich o to?

Zastanawiasz się czasami, czy Twoi klienci zadowoleni są z Twoich usług?

Zapytaj ich o to?

Zastanawiasz się, dlaczego Twój pracownik ostatnio jest mniej wydajny?

Zapytaj go o to?

Bardzo często radzę swoim klientom, znajomym, rodzinie, kiedy mają jakąś wątpliwość, żeby właśnie zadawali pytania, ogromną ilość pytań.
Jak myślisz, dlaczego małe dziecko uczy się tak szybko? Ponieważ nieustannie zadaje pytania.
Zadziwiające jest to, jak często ludzie odpowiedzą ci na zadane pytanie i jak wiele te informacje mogą dla Ciebie znaczyć. Nie wierzysz? Zapytaj.


Pozdrawiam.
Artur