Pokazywanie postów oznaczonych etykietą komunikacja interpersonalna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą komunikacja interpersonalna. Pokaż wszystkie posty

sobota, 30 stycznia 2010

Obsługa klienta w hotelu.




Ponieważ zajmuję się szkoleniami między innymi z obsługi klienta, często szukam przydatnych treści w Internecie. Dziś natknąłem się na ten tekst. Przeczytaj go, a na pewno nie pożałujesz.

Hotel w Londynie. Autentyczna korespondencja pracowników pewnego londyńskiego hotelu z gościem tego hotelu. Hotel opublikował te teksty w jednej z ogólnokrajowych gazet:

Szanowna Pani Pokojówko,

Proszę nie zostawiać w mojej łazience tych małych hotelowych mydełek, ponieważ przywiozłem ze sobą własne duże mydło kąpielowe dial. Proszę też zabrać 6 nieotwartych mydełek z półki pod apteczką i 3 z mydelniczki pod prysznicem, ponieważ mi zawadzają. Dziękuję.
S. Berman



Szanowny Gościu z pokoju 635,

Nie jestem tą pokojówką, która zwykle sprząta Pański pokój. Ona ma wolne i wróci jutro, czyli w czwartek. Tak jak Pan prosił, zabrałam 3 mydełka spod prysznica. Zdjęłam 6 mydełek z półki i położyłam na pudełku z chusteczkami, na wypadek gdyby Pan zmienił zdanie. Na półce leżą teraz tylko 3 mydełka, które zostawiłam dzisiaj, bo mam polecenie, by zostawiać codziennie 3 sztuki w każdym pokoju. Mam nadzieję, że jest Pan zadowolony.
Dotty


Szanowna Pani Pokojówko,

Mam nadzieję, że tym razem zwracam się do Pani, która zwykle sprząta mój pokój. Najwidoczniej Dotty nie powiedziała Pani o moim liściku dotyczącym mydełek. Kiedy dziś wieczorem wróciłem do pokoju, zobaczyłem, że położyła Pani 3 kolejne małe camay na półce pod apteczką. Zamierzam pozostać w tym hotelu jeszcze przez dwa
tygodnie i zabrałem ze sobą własne kąpielowe mydło dial, nie będę zatem potrzebował tych 6 małych camay, które leżą na wspomnianej półce i przeszkadzają mi przy goleniu, myciu zębów i tak dalej. Proszę je zabrać.
S. Berman

Szanowny Panie,

W ostatnią środę miałam wolny dzień i zastępująca mnie pokojówka zostawiła u Pana 3 hotelowe mydełka, bo mamy polecenie od kierownika, by tak zawsze robić. Zabrałam 6 mydełek, które zawadzały Panu na półce, i przełożyłam je do mydelniczki, gdzie trzymał Pan swoje mydło dial, a dial położyłam w apteczce, aby było Panu wygodniej. Nie ruszałam 3 mydełek, które zawsze wkładamy doapteczki dla nowych gości i co do których nie zgłaszał Pan obiekcji, kiedy wprowadzał się Pan w poniedziałek. Jeśli mogę jeszcze czymś Panu służyć, proszę dać mi znać.
Pańska pokojówka Kathy


Szanowny Panie,

Zastępca dyrektora, pan Kensedder, poinformował mnie dziś rano, że dzwonił Pan do niego wieczorem i skarżył się na pracę pokojówki. Przydzieliłam Panu inną osobę. Mam nadzieję, że przyjmie Pan moje przeprosiny za wszelkie kłopoty. Gdyby miał Pan jeszcze jakieś uwagi, bardzo proszę skontaktować się ze mną, bym mogła sama
poczynić odpowiednie kroki. Będę wdzięczna, jeśli zadzwoni Pan wprost do mnie między godziną 8 a 17, numer wewnętrzny 1108. Elaine Carmen, administrator


Szanowna Pani Administrator,

Nie mogę się z Panią skontaktować telefonicznie, ponieważ opuszczam hotel o 7.45 i wracam dopiero o 17.30 lub 18.00. Właśnie dlatego wczoraj wieczorem dzwoniłem do pana Kenseddera. Pani już wtedy nie było. Prosiłem
pana Kenseddera tylko o to, żeby zrobił coś z tymi mydełkami. Nowa pokojówka przydzielona mi przez Panią myślała chyba, że dopiero się wprowadziłem, bo zostawiła u mnie kolejne 3 mydełka w apteczce, poza tymi 3, które zawsze kładzie na półce. W ciągu ostatnich 5 dni zebrałem już 24 mydełka. Czy to się kiedyś skończy?
S. Berman


Szanowny Panie,

Pańska pokojówka Kathy została pouczona, by nie zostawiać mydełek w Pańskim pokoju. Kazałam jej też usunąć te, które już tam były. Jeśli jeszcze mogę czymś Panu służyć, proszę do mnie zadzwonić: numer wewnętrzny 1108, od 8 do 17. Elaine Carmen, administrator


Szanowny Panie Dyrektorze,

Znikło moje duże mydło dial. Z mojego pokoju zabrano wszystkie mydła, łącznie z moim własnym. Wczoraj wróciłem późno i musiałem wezwać posłańca, żeby mi przyniósł 4 małe kostki cashmere bouquet. S. Berman



Szanowny Panie,

Poinformowałem naszą administratorkę, panią Elaine Carmen, o Pańskim problemie z mydłami. Nie rozumiem, dlaczego w Pańskim pokoju nie było mydła, wydałem przecież wyraźne polecenie, by każda pokojówka przy każdym sprzątaniu zostawiała w każdym pokoju 3 kostki mydła. Natychmiast poczynimy w tej sprawie odpowiednie kroki. Proszę przyjąć moje przeprosiny za kłopoty, które sprawiliśmy.
Martin L. Kensedder, zastępca dyrektora


Szanowna Pani Administrator,

Kto, do diabła, zostawił w moim pokoju 54 mydełka camay? Wróciłem wczoraj wieczorem i leżały u mnie 54 sztuki. Nie chcę 54 małych kostek camay. Chcę moje jedno jedyne, cholerne, wielkie mydło dial. Czy Pani rozumie, że mam tu 54 kostki mydła? Chcę tylko moje duże dial. Proszę mi zwrócić moje kąpielowe mydło dial.
S. Berman


Szanowny Panie,

Skarżył się Pan, że ma Pan w pokoju za dużo mydła, więc poleciłam je sprzątnąć. Następnie poskarżył się Pan panu Kensedderowi, że mydło znikło, więc osobiście przyniosłam je z powrotem 24 kostki camay plus jeszcze 3, które powinien Pan otrzymywać codziennie (sic!). Nic nie wiem o 4 kostkach cashmere bouquet. Najwyraźniej Pańska pokojówka Kathy nie wiedziała, że przyniosłam te mydła, więc także zostawiła 24 sztuki camay plus standardowe 3. Nie wiem, skąd się Pan dowiedział, że goście tego hotelu otrzymują duże kąpielowe mydła dial. Udało mi się znaleźć duże ivory, które położyłam w Pańskim pokoju.
Elaine Carmen, administrator



Szanowna Pani Administrator,

Dziś tylko krótka notatka o stanie mydełek w moim pokoju. Obecnie mam:- na półce pod apteczką 18 kostek camay w 4 słupkach po 4 sztuki plus 1 słupek z 2 sztukami, - na pojemniku na chusteczki 11 kostek camay w 2 słupkach po 4 sztuki plus 1 słupek z 3 sztukami, - na toaletce w sypialni 1 słupek z 3 kostkami cashmere bouquet, 1 słupek z 4 dużymi kostkami ivory, do tego 8 kostek camay w 2 słupkach po 4 sztuki, - w apteczce w łazience 14 kostek camay w 3 słupkach po 4 sztuki plus 1 słupek z 2 sztukami, - w mydelniczce pod prysznicem 6 kostek camay, bardzo rozmiękłych,- na północno-wschodnim rogu wanny: 1 kostka cashmere bouquet, mało używana - na północno-zachodnim rogu wanny: 6 kostek camay w 2 słupkach po 3 sztuki. Bardzo Proszę poprosić Kathy, by przy każdym sprzątaniu dopilnowała, żeby słupki były równo ułożone i odkurzone. Proszę ją także poinformować, że słupki , w których jest więcej niż 4 kostki, mają tendencję do przewracania się. Pozwolę sobie zasugerować, że parapet w mojej łazience nie jest wykorzystywany i że znakomicie nadaje się do składowania kolejnych dostaw.

I jeszcze jedno: kupiłem sobie kostkę kąpielowego mydła dial, którą będę przechowywał w hotelowym sejfie, by uniknąć dalszych nieporozumień.
S. Berman


Przy okazji zapraszam na profesjonalne szkolenie z obsługi klienta.

Pozdrawiam.
Artur Rak
Udostępnij

poniedziałek, 5 października 2009

Uważaj na to, co głosisz.


"Tyle są warte zasady, które głosisz, ile warte są skutki zdarzeń, w których potem bierzesz udział".

Tak mi się spodobało to zdanie, które opisał Marek Skała w swojej książce „Psychologia zmiany”, że postanowiłem przedstawić ten temat trochę szerzej w swoim dzisiejszym wpisie.

Ile razy zdarzyło Ci się wymądrzać w jakiejś kwestii, a kiedy przyszło co do czego sam nie potrafiłeś wdrożyć jej w życie? Ja sam na co dzień stykam się z takimi sytuacjami. Np. Ktoś doradza mi jak mam się zdrowo odżywiać, a sam obżera się Fast foodami, albo jak mam schudnąć, podczas gdy sam nic nie robi w tym kierunku.
Dlatego tak ważne jest, aby głosić te zasady, które mamy przetrawione i przepracowane osobiście.

To się nazywa spójność. Jeżeli owa spójność występuje, to zwróć uwagę jaki ma ona wpływ zarówno na nas samych jak i nasze otoczenie.

Niedawno brałem udział w pewnej grze podczas assemssentu. Mieliśmy w grupie 6 osobowej ustalić gdzie jedziemy na wakacje. Pieniądze na ten cel miał przekazać nam nasz prezes w formie nagrody za dobre osiągnięcia w pracy. Był jeden warunek – mieliśmy z góry narzucony termin. A ponieważ termin ten był zbieżny ze świętami, to jak wiadomo, nie każdy mógł wziąć w tym udział.

Znając pewne zasady, w tym przypadku „brania odpowiedzialności za swoje działania”, postanowiłem trochę namieszać i jak się okazało na koniec - nie potrzebnie.
Wycieczka nie doszła do skutku, a mnie się oberwało za to, że zrobiłem to specjalnie.
Otóż, próbowałem za wszelką cenę wywołać u niektórych osób poczucie winy, za to, że nie potrafią się w takich momentach jednoczyć.

Tak naprawdę, w tej grze, chodziło o to, aby osoby, które nie chcą jechać brały za siebie odpowiedzialność. „Nie chce jechać, to dlaczego inni mają nie skorzystać z takiej okazji”?
„Nie jadę i mam świadomość z czego rezygnuję”.

Wiem, trochę to okrutne, ale bardzo prawdziwe, zwłaszcza w życiu zawodowym.

Na koniec tej „zabawy” uczestnicy mieli okazję się wypowiedzieć, i okazało się, że moje działanie było źle odebrane. Wszystkie te osoby, które chciały pojechać określiły moją osobę jako konfliktową, natomiast te które zrezygnowały – były neutralne. W jakiś szczególny sposób nie doceniły moich działań w ich obronie.

Podsumowując, spójność to przede wszystkim ważna cecha dobrego lidera, przywódcy. Osoby, która cieszy się ogromnym szacunkiem i popularnością.

Kiedy następnym razem popiszesz się mądrością, której sam nie praktykujesz, to licz się z tym, że może odbić się to przeciwko Tobie. W jednej chwili stracisz uznanie, wiarygodność, a co najważniejsze – autorytet.

Dla mnie ta lekcja była okrutna, ale wyciągnąłem z niej naprawdę wiele.

Drogi czytelniku, jeżeli znasz jakieś ciekawe przykłady ze swojego życia odnośnie opisanej kwestii, to zachęcam do pozostawienia komentarza.

Pozdrawiam.
Artur Rak






Podobne wpisy:

Nowe życie
Jak się zmienić? Teatr życia codziennego.
Jak usprawnić naszą komunikację interpersonalną?

niedziela, 7 czerwca 2009

Idea killers – Idea tłumiona w zarodku.


Było to w zeszłym roku - w czerwcu. Trzymając w ręku jeszcze cieplutki dyplom Trenera Biznesu, wpadła mi do głowy pewna idea. Tym pomysłem było, stworzenie profesjonalnego centrum szkoleniowego. Miałby być to „klucz” do mojego rozwoju osobistego.
Postanowiłem, że na początek poszukam chętnych osób wśród absolwentów szkoły trenerów biznesu. Bez wahania zgłosiło się 8 osób i tak się zaczęło.

Na pierwszym spotkaniu przedstawiłem osobistą wizję i zaproponowałem na początek, aby każdy z uczestników przygotował swój warsztat. Gotowe programy chciałem usprawnić poprzez informacje zwrotne przekazywane przez pozostałych uczestników podczas próbnych szkoleń. Zależało mi na wspólnym rozwoju.
W ten sposób chciałem, żeby stworzyć profesjonalny program szkoleń, który można by było wypuścić na rynek.
Na kolejnych spotkaniach zaczęły pojawiać się schody. „Mordowanie” pomysłów zdominowało większość naszego wspólnego czasu. I tak oto w ten sposób rozpadła się nasza paczka i każdy poszedł w swoim kierunku.

Przyszedł czas refleksji. Zadawałem sobie pytania: „dlaczego się nie udało?”
Doszedłem do wniosku, że większość z nas nie potrafiła przyjąć cudzego pomysłu, ponieważ wolał swoje. Edward Nęcka w swojej książce: „Trening Twórczości” pisze o podstawowym błędzie, który często popełniamy, krytykując cudze pomysły. Tym błędem jest przyjęcie pozycji nieomylnego i wszystkowiedzącego autorytetu.
Dobieramy wówczas takie słowa, które mają wykazać, że pomyśl jest zły. Oczywiście jest to tylko nasza wersja takiego myślenia.

Poniżej przedstawiam przykładową listę zwrotów zabijających pomysły. Nie traktuj jej jako wyroczni w podejmowaniu osądów. Oprócz wyrażanych zwrotów przez innych uczestników liczy się również kontekst oraz intencje. Niemniej warto porozmawiać o tym z pozostałym osobami zanim podejmiemy wspólną dyskusję nad jakimś pomysłem.

Poniższe zwroty mogą być wyrażane zarówno w liczbie pojedynczej, jak i w liczbie mnogiej:

Nie mam talentu do…
Hmmm, no tak…
Nigdy tego nie robiłem…
Już raz nad tym pracowaliśmy.
Jestem na to za stary.
To nie będzie działać.
Nie jestem jeszcze do tego przygotowany.
Bądźmy praktyczni.
Bądźmy realistami!
Nie walczmy z wiatrakami!
Nigdy nie przekonamy do tego pomysłu dyrekcji.
Zlećmy komuś napisanie na ten temat raportu.
Powołajmy specjalną komisję.
Po prostu wiem, że to nie będzie działać.
A któż to wymyślił?
To się sprawdzało przez ostatnie lata, więc musi być dobrze.
Mamy w tej chwili na głowie wiele innych planów.
W teorii wszystko wygląda pięknie, ale nie sądzę, ze by działało to w praktyce.
Zbyt teoretyczne.
Gdyby to było dobre, ktoś musiałby na to wpaść wcześniej.
Czy już ktoś wpadł na ten pomysł wcześniej?
Ludzie powiedzą, ze jesteśmy lekkomyślni (niepoważni).
Zbyt nowoczesne.
Zbyt przestarzałe.
Zbyt proste, aby działało.
Czy naprawdę uważasz, że to będzie działać?
To nie w naszym stylu.
Trzeba się będzie nad tym zastanowić przy innej okazji.
Pan nie rozumie, w jakiej jesteśmy sytuacji!
Pan nie rozumie, na czym polega nasz problem!
Jesteśmy na to za mali.
Jesteśmy na to za duzi.
Jesteśmy początkujący, nie możemy się na to porywać.
Poczekamy, zobaczymy…
Nie widzę żądnego związku…
To nie będzie działać w naszym otoczeniu (firmie, mieście).
Nie mamy na to odpowiednich przepisów (procedur).
Szef chyba zemdleje!
My za to nie odpowiadamy.
To nie nasz wydział.
To nie nasza sprawa.
Nie po to tu jesteśmy.
Z tym będzie tylko kłopot.
Założę się, że to wymyślił jakiś jajogłowy profesor!
Tego nie mam w planie.
Radziliśmy sobie zawsze doskonale bez tego.
To oznacza dla nas więcej pracy.
Za wcześnie na to!
Za późno na to!
Co sobie pomyśli pan x (dyrektor, prezes)?
Nasi ludzie tego nie przyjmą.
Nie można nauczyć starego psa nowych sztuczek.
Żaden młodziak nie będzie mnie uczył, co mam robić!
No nie, ja nie mogę!
(milczenie).

Jeżeli przychodzi Ci do głowy jeszcze jakiś inny zwrot, to nie krępuj się wpisz go w komentarzach do tego prosta.

Pozdrawiam.
Artur

czwartek, 16 kwietnia 2009

To co widzisz wpływa na to co słyszysz


Widok osoby, z którą rozmawiamy ułatwia nam zrozumienie jej wypowiedzi aż sześciokrotnie - zaobserwowali naukowcy z USA. Wyniki badań opublikowano na łamach pisma "PLoS ONE".

Zrozumienie wypowiedzi przyjaciela podczas głośnego przyjęcia jest trudne, dopóki nie zobaczymy jego twarzy. "Nasz mózg wykorzystuje obraz twarzy i ruchy ust naszego rozmówcy, w ten sposób pomaga nam zinterpretować to co słyszymy. Taka pomoc jest szczególnie istotna podczas rozmowy w głośnym miejscu" - tłumaczy doktor Wei Ji Ma z Baylor College of Medicine w Houston, główny autor badań.

"Większość ludzi z prawidłowym słuchem czyta z ruchu warg bardzo dobrze, często nawet o tym nie wiedząc" - przekonuje doktor Ma. "Przy podwyższonym poziomie hałasu czytanie z ruchu warg zwiększa zrozumienie słów o 10 do 60 procent" - tłumaczy naukowiec.

Chociaż dodaje, że przeprowadzone przez jego zespół badania wykazały, że żeby czytanie z ruchu warg było skuteczne potrzebna jest możliwość usłyszenia chociaż bardzo cichego dźwięku.

Badacze przeprowadzili serię doświadczeń podczas których uczestnicy oglądali film z osobą wypowiadającą jakieś słowa. Jeżeli osoba ta była pokazana normalnie uczestnicy bez problemu łączyli informację słuchową i wzrokową, co było bardzo pomocne w rozpoznawaniu słów przy podwyższonym hałasie otoczenia. Co ciekawe, kiedy uczestnikom pokazywano tylko film rysunkowy z mówiącą postacią, informacja wzrokowa również była pomocna chociaż w mniejszym stopniu.

Podczas innego badania uczestnikom prezentowano na filmie osobę wypowiadającą inne słowo niż to, które w tym samym czasie słyszeli badani - zaobserwowano że w takiej sytuacji mózg integruje dwa bodźce i osoby odczytują informację jako zupełnie inne słowo.

Badacze opracowali model matematyczny dzięki któremu byli w stanie przewidzieć jak często uczestnik zrozumie prawidłowo prezentowane mu w różnych sytuacjach słowa. "Ludzie łączą dwa bodźce i to co odbierają zależy od ich niezawodności" - tłumaczy Mu. I tak obrazuje tę zależność: mózg działa jak detektyw, który ma dwóch świadków zbrodni - jeden jest bardzo precyzyjny i wiarygodny, drugi nie jest aż tak wiarygodny. Jego zadaniem jest uzyskanie informacji od obydwu i analiza ich wiarygodności w ustaleniu swojej wersji wydarzeń.

Źródło: PAP - Nauka w Polsce

sobota, 11 kwietnia 2009

Dlaczego małżonkowie spierają się ze sobą?




Częste kłótnie, bójki, awantury, spory, które odbywają się w wielu rodzinach. Jakie mają źródło? Co przyczynia się do takich zachowań?

Psycholodzy i terapeuci rodzinni, twierdzą, ze głównym powodem domowych awantur, jest zazdrość jednego z partnerów, który czując się zagrożony, ucieka się do przemocy. Robi to po to, by zdobyć większą kontrolę nad związkiem. Na szczęście owa przemoc, w większości przypadków, ogranicza się do słów i przejawia się jako krytyka.

Tłumaczy to fakt, że osoby wysoko postawione w strukturach bogatych firm. Poważni biznesmeni, kierownicy, dyrektorzy, prezesi, którzy kierują i zarządzają praca tysięcy ludzi, uskarżają się na to, że słyszą często obelgi z ust własnych połówek. Kobiety te nieustannie zrzędzą i krytykują ich, aby zyskać choćby odrobinę władzy i ściągną swych mężów na niższy poziom. Zresztą działa to również w drugą stronę i to coraz częściej. Kobiety coraz częściej mają intratniejsze posady od swoich mężów.:)

Uważam jednak, że krytyka, ale ta konstruktywna jest potrzebna,jednak powinna być ofiarowana życzliwymi słowami z ciepłym, przyjaznym tonem.

Zwróćcie uwagę, kiedy spotka Was krytyka czy słowa są szczere i mają na celu Wasze dobro.
Wtedy podziękujcie tym osobom za to. Nie często, bowiem mamy do czynienia z taką sytuacją, a wiadomo, że dzięki informacji zwrotnej możemy się rozwijać. Lustro jak wiadomo jeszcze nie nauczyło się przemawiać ludzkim głosem. :)

Zdarza się również, kiedy niektórzy ludzie krytykują Was, wcale nie mając na względzie Waszej korzyści. Atakują Waszą osobę, gdyż nie znoszą lub zazdroszczą Wam. Możliwość wytknięcia Wam wad sprawia im ogromną przyjemność.

Ktokolwiek wytyka Wasze wady palcem, powinien w takiej sytuacji spojrzeć na siebie. Zwróćcie uwagę na dłoń. Palec wskazujący skierowany jest w Waszą stronę, lecz pozostają trzy inne, które skierowane są w tył. W stronę krytykującej Was osoby.

Konkluzja jest taka, że każdy, kto osądza innych, powinien się zastanowić, dlaczego to robi. Ludzie całkowicie uczciwi zwykle dostrzegają, że jednym z motywów jest zazdrość o coś, czego się samemu nie ma lub czego pragnie.
Kiedy odchodzimy z tego świata, powinniśmy mieć świadomość, ze zostawiamy po sobie ciepłe wspomnienia swoich pozytywnych i pełnych miłości związków z innymi ludźmi. Niestety jest tak, że są na świecie ludzie, którzy pozostawiają jedynie niemiłe wspomnienia, toksyny, skażając wszystko, czegokolwiek dotknęli w ciągu całego swojego życia.

“Jeśli wdajesz się w spory, dyskusje i kłótnie, możesz czasem osiągnąć zwycięstwo. Ale będzie to zwycięstwo próżne, ponieważ nigdy nie pozyskasz dobrej woli swojego oponenta.”

Ben Franklin.

Pozdrawiam świątecznie życząc Wam Spokojnych Świąt.
Artur Rak

niedziela, 5 kwietnia 2009

Jak usprawnić naszą komunikację interpersonalną?

Część z nas szuka odpowiedzi na to pytanie, przeglądając Internet.
Świetnym poligonem doświadczalnym jest przeglądanie for dyskusyjnych, wnikliwie analizując dyskusję. Jeżeli natraficie na jakąś kłótnię, co często się zdarza, przyglądnijcie się uważnie i zastanówcie się, z czego ona mogła wyniknąć.


Dla przykładu zaprezentuję dziś tekst, który wyszukałem na forum w Internecie. Dyskusja dotyczyła tematu asertywnosci. Polemika układała się przyzwoicie do pewnego momentu.
Postanowiłem przeanalizować ową treść i wskazać, gdzie mogło nastąpić przerwanie komunikacji.
Imiona zostały zmienione tak, aby tożsamość wypowiadających się osób pozostała anonimowa.

Patrycja napisała:

"mnie się często zdarzają sytuacje, kiedy ludzie zwłaszcza starsi, w wieku moich rodziców, ale będący ze mną w kontaktach zawodowych, pozwalają sobie na poufałość. Nie podoba mi się, kiedy hydraulik (czy inny wykonawca prac - jestem w zarządzie wspólnoty mieszkańców mojego budynku i mam kontakt ze wszystkimi wykonawcami + administracją) widzi moje niecałe 1,60 wzrostu i od razu leci: pani Kasiu, pani tu podpisze, teraz ja muszę to szybko oddać.

Jak można poinformować kogoś takiego, że nie podoba mi się forma tak poufała, bo za nią zwykle idzie rozkazywanie i traktowanie mnie jak dziecka, które tym bardziej mi się nie podoba?

Nie mam ochoty wchodzić w poziom: panie Franiu, pan to weźmie - bo w ogóle nie mam ochoty schodzić do tego poziomu (a jako aluzja nie jest skuteczna)

Poinformowanie wprost: nie podoba mi się forma "pani Kasiu", proszę się do mnie zwracać 'proszę pani' itd. natychmiast rodzi agresywne zachowania: przecież normalnie się zwracam, to już normalnie się do pani nie można zwracać? i w rezultacie zwykle kończy się to jakimiś drobnymi złośliwościami. Oczywiście nie skutkuje".

Wojtek zacytował i skomentował:

Kali ukraść krowa - dobrze, kalemu okraść - zle:) Jak dla mnie być moze masz 160 w kapeluszu, ale w ramach odbicia ludzi traktujesz z góry, jeśli nie komunikują się czy nie zachowują jak chcesz. Nic dziwnego, że ludzie sie denerwują jeśli jedziesz cały czas na podwójnych komunikatach (:P) :-)
A,F

Gość naprawde naturalnie dla siebie sie odzywa, a tu .. coś go gryzie w odpowiedzi na bycie miłym, jak ma sie z tym czuć ? jak ma naturalnie zareagować ? on nie był na tym kursie, nie czytał tej książki, cokolwiek .. "Nie trzyma tego poziomu" :-)

W teorii asertywności - mi brakuje jednej zasadniczej rzeczy, humoru! i całej gamy mieszanych komunikatów z którymi zwykle się stykamy:) Jesli nakładasz na wypowiedzi pryzmat: czy coś jest bierne, agresywne czy bierno-agresywne? lub asertywne (nam odpowiadające:-)) to qrcze kolorowy świat komunikacji spłaszcza się do biało-czarnej imitacji..coś jak od wielowymiarowosci relacji oko w oko do standardowej szablonowej wymiany ofert handlowych w sieci.
Wrrr :-)

Niektórzy z Was powiedzą, że nic wielkiego się nie stało. A jednak, Patrycja zareagowała dość szybko, zresztą zobaczcie sami:

Patrycja:
Ojej, cała rozlegla psychoanaliza, w dodatku ni w pięc ni w dziewiec... B

Twierdzisz wrecz, ze odpowiada mi kiedy sama lece do kogoś w tonie poufalym, a kiedy ktoś do mnie - to mi sie nie podoba, na zasadzie Kali i krowy. Tymczasem ja sobie nie pozwalam na poufalosc w kontaktach zawodowych. Wchodzę do pomieszczenia - to mowie "dzień dobry", wychodzę - ":do widzenia", załatwiłam sprawę - "dziękuję". A usłyszenie tych samych słow z drugiej strony to wcale nie standard...

humor to jest takie słowo - wytrych, ktore często jest przykrywką dla czystej agresji. Kolega opowiada kawał o głupiej blondynce jak rozmawia z glupią brunetką - ja się nie smieję - no znowu ten mój brak poczucia humoru!

Facet próbuje wymusic na mnie podpisanie odbioru bubla - ja sie obruszam - no nie, przeciez mi brakuje tej podstawowej cechy, poczucia humoru! gdybym była bardziej rozrywkowa, to nie musiałabym podpisywać odbioru bubla, gość zrobiłby wszystko bezawaryjnie i grzecznie bysmy sobie wymienili podpisy. Ach, gdybym miała choc troche poczucia humoru :):):)

Umknął Ci głowny punkt mojej wypowiedzi.


[...]„Szczerze mowiac twoja wiara w interes życia (!!!) i wiara w to, że jak ktoś wyskakuje z 'maleństwem" to na pewno w ciemno ten interes życia od nas kupi (!!!) przekracza pewne granice śmieszności. ja na tych terenach nie bywam :) Pewnie wynika to z różnic podejscia miedzy nami do wykształcenia.” F


Dalej już nie będę przytaczał całych wypowiedzi, ale możecie sobie wyobrazić, co działo się dalej. Uwierzcie, spirala nie miałaby końca, gdyby nie interwencja osoby trzeciej.




Dlaczego tak potoczyła się właśnie owa dyskusja?
Spróbuję to wyjaśnić.


W komunikacji interperpersonalne spotykamy różne style wypowiedzi: asertywny, bierny, agresywny oraz bierno-agresywny.

D. Infante wyróżnił 9 rodzajów agresji czynnej:

- atakowanie czyjegoś charakteru (A),
- atak na kompetencje (B),
- atak na wygląd (C),
- życzenie złego (D),
- kpiny (E),
- wyśmiewanie (F),
- groźby (G),
- przekleństwa i symboliczne gesty w rodzaju grożenia pięścią (H),
- wymachiwanie rękoma.


W przedstawionym przykładzie pojawiło się sporo elementów z powyżej listy.

Dlaczego ludzie zachowują się agresywnie?

Żeby poznać źródło agresywnego zachowania, warto przedstawić, jakie korzyści płyną z agresywnego zachowania, są to jednak korzyści tylko doraźne, a na dłuższą metę- mało skuteczne.

1. Agresywna postawa może spowodować, że poczujemy się silniejsi. (Nasze poczucie siły będzie miało charakter krótkotrwały, a inni poczują się gorzej, następstwem tego zachowania będzie więc frustracja i bezradność).
2. Traktujemy agresje jako świetne narzędzie, za pomocą, którego możemy załatwić porachunki z przeszłości. (Rezultat takiego zachowania będzie oczywiście – pogorszenie stosunków z tymi osobami).
3. Stosujemy agresywną wypowiedź, ponieważ mamy nadzieję, że zastraszony rozmówca będzie miał mniej żądań pod Naszym adresem. (oczywiście odniesiemy pożądany skutek, w postaci rzadszych kontaktów z jego strony, ale postawa asertywna pozwoliłaby nam poradzić sobie z nieprzyjemnymi żądaniami).
4. Zastraszamy innych, aby zmusić ich w ten sposób do wykonania naszych poleceń. (Takie zachowanie skutkuje, ale tylko chwilowo. Ludzie potraktowani w ten sposób, żywić będą do nas urazę i na pewno będzie miało swój rezultat w gorszej motywacji tych osób. Dodatkowo nie będą darzyć cię lojalnością i sympatią).
5. Niekiedy mamy pokusę, żeby się najzwyczajniej „wyładować”.


Podsumowując, nikt nie jest idealny i każdemu z nas mogą się przydarzyć takie sytuacje w życiu, choćby taka, jaką przedstawiłem wyżej. Pogłębiajmy swoją samoświadomość, analizując swoje wypowiedzi, nawet te po czasie. Najlepiej jednak, zastanowić się wcześniej zanim się coś powie albo napisze.
A co zrobić, kiedy już nas ktoś zaatakował?
Najlepszym wyjściem z tej sytuacji byłoby zachowanie asertywne. Ale o tym w innym poscie.

Jeszcze w tym miesiącu postaram się przedstawić kwestię barier występujących w komunikacji interpersonalnej.

Pozdrawiam,
Artur

piątek, 20 marca 2009

Dlaczego odrzucasz moją propozycję?

Metafora „Słońce i wiatr”.
Kiedyś Słońce i Wiatr rywalizowały ze sobą o to, które z nich jest najsilniejsze. Oczywiście żadne nie chciało ustąpić uważając, że to właśnie one jest najsilniejsze. Pewnego dnia Słońce postanowiło rozwikłać odwieczny konflikt, zapraszając Wiatr do zawodów. Zwycięzca miał być tym najsilniejszym. Konkurencje były staranie przygotowane. Wiatr oczywiście się zgodził, uważając, że wygra bez problemu. W dniu zawodów wybrali się na pustynie, gdzie miały się one odbyć. Pierwsza konkurencja wyglądała w sposób następujący. Słońce powiedziało do Wiatru :"Widzisz tego faceta co idzie? ściągnij mu kurtkę" Wiatr pomyślał sobie, że to banalne zadanie. I zaczął wiać... najpierw delikatnie, ale to nic nie dało, potem coraz mocniej, ale im mocniej wiał tym mężczyzna coraz mocniej trzymał kurtkę. Wiatr jednak się nie podawał i wiał z coraz większą siłą, na przekór mężczyzna coraz mocniej trzymał swoją własność. Po pewnym czasie Wiatr się podał. Teraz była kolej Słońca, które zaczęło świecić, najpierw delikatnie a potem coraz mocniej i mocniej. Z mężczyzny zaczął ściekać pot, gdy się tylko zorientował, sam ściągnął kurtkę.

W naszym codziennym życiu jest podobnie, ciągle rywalizujemy ze sobą i uważamy, że nasze pomysły są najlepsze. W rezultacie okazuje się, że często przegrywamy.

Skąd to się bierze? Dlaczego odrzucamy czyjeś propozycje?

Jest wiele powodów takiego postępowania, między innymi:
1. Przyjęcie propozycji wymaga działania.
2. W wyniku przyjęcia propozycji, ktoś może zdobyć sobie większe uznanie niż my.
3. Za pomysłem opowiada się ktoś, kogo nie lubimy.
4. Spieranie się, czy odrzucanie cudzych pomysłów daje nam poczucie, że jesteśmy inteligentniejsi.
5. Propozycja brzmi ryzykownie, głupio, nieoryginalnie.
6. Uważamy pomysł za „zły”, albo niepraktyczny.
7. Wolimy własne pomysły.
8. Nie rozumiemy pomysłów innych osób.
9. Nie zauważamy, ze złożono nam propozycję.
10. Na koniec, konflikt jest ekscytujący.

Następnym razem zanim powiesz „nie” spójrz na powyższa listę albo przypomnij sobie metaforę o „słońcu i wietrze” i zastanów się czy warto się spierać.

Pozdrawiam.
Artur Rak