Dziś kolejna część, która zawiera trzy bardzo inspirujące filmy.
Linki do wcześniejszych wpisów:
Część 1
Część 2
Część 3
1. Pomóż im! Zmień ich perspektywy (mocny!).
2. Moc pozytywnej informacji zwrotnej (uwielbiam)
3.Najdziwniejszy sekret (jak dla mnie trochę przejaskrawiony)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą samoświadomość. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą samoświadomość. Pokaż wszystkie posty
środa, 1 kwietnia 2015
środa, 25 marca 2015
Filmy motywacyjne cz.3
To już kolejna dawka mocnej energii.
Linki do wcześniejszych wpisów:
Część 1
Część 2
1. Łukasz Jakóbiak - Skąd brać siłę i motywację do realizacji swoich marzeń? TEDex
2. Pokonywanie swoich ograniczeń (przesłanie tego filmu nie do końca rozumiem).
3. Rybak (mroczny film z przesłaniem) Motywacji tu nie wiele, ale bardzo pouczający.
Niedługo kolejna dawka inspiracji. Nie potrafię kiedy, ale zapraszam na mojego bloga ponownie.
Czy słyszałeś o moim darmowym kursie przypowieści?
Jeśli nie, to zajrzyj tutaj.
Jeśli znasz jakieś filmy z tej kategorii, to zachęcam Cię - podziel się linkiem w komentarzu pod postem.
Linki do wcześniejszych wpisów:
Część 1
Część 2
1. Łukasz Jakóbiak - Skąd brać siłę i motywację do realizacji swoich marzeń? TEDex
2. Pokonywanie swoich ograniczeń (przesłanie tego filmu nie do końca rozumiem).
3. Rybak (mroczny film z przesłaniem) Motywacji tu nie wiele, ale bardzo pouczający.
Niedługo kolejna dawka inspiracji. Nie potrafię kiedy, ale zapraszam na mojego bloga ponownie.
Czy słyszałeś o moim darmowym kursie przypowieści?
Jeśli nie, to zajrzyj tutaj.
Jeśli znasz jakieś filmy z tej kategorii, to zachęcam Cię - podziel się linkiem w komentarzu pod postem.
wtorek, 23 grudnia 2014
Czym jest sukces?
O sukcesie można by było wiele pisać i bardzo długo dyskutować.
Ja chcę dziś z Tobą podzielić się tekstem Ralpha Emersona - amerykańskiego poety i eseisty. Był jednym z najbardziej wpływowych myślicieli i pisarzy XIX wieku
"Śmiać się często i kochać mocno;- Ralph Waldo Emerson
Zdobyć szacunek ludzi inteligentnych i przyjaźń dzieci;
Zdobyć uznanie uczciwych krytyków i w spokoju znosić zdrady fałszywych przyjaciół;
Cieszyć się pięknem;
Zauważać w innych to, co najlepsze;
Nauczyć się zapominać o sobie samym;
Uczynić świat choć trochę lepszym, zostawiając po sobie zdrowe dziecko, uratowaną duszę, wyplewioną grządkę w ogrodzie, poprawiając czyjeś warunki życia;
Bawić się, śmiać z entuzjazmem i śpiewać z radości;
Wiedzieć, że choć jedna osoba odetchnęła swobodniej, ponieważ Ty żyłeś...
To właśnie jest sukces życiowy."
niedziela, 21 grudnia 2014
Z dystansu - film dla myślicieli
Muszę przyznać, że dawno nie widziałem tak dobrego filmu.
Życie to jedna wielka pułapka, z której ciężko się wydostać. Jeśli lubisz oglądać film, który zapada w pamieć i po którym trzeba dużo "rozkminiać", to koniecznie musisz go oglądnąć.
Opis z Filmweb:
środa, 5 grudnia 2012
Chcę żyć z większą świadomością

Wczoraj, kiedy kładłem się spać
i wetknąłem w uszy słuchawki by posłuchać swojej ulubionej stacji z muzyką filmową, przeszył mnie
strach. Miałem poczucie, że życie „przecieka mi przez palce”. Nie odczuwałem satysfakcji ze swoich dokonań minionego dnia.
To za mało czasu dla żony, za mało cierpliwości
dla dzieci, za dużo krzyku o psa, za mało dbania o swoje zdrowie itp. I właśnie
w pewnym momencie zdałem sobie sprawę, że moje życie to jakiś sen, fikcja,
tania komedia, obyczaj i dramat w jednym.
Zwróćcie uwagę na to, że mniej więcej spędzamy
95% świadomego życia, przebywając w przeszłości albo w przyszłości.
Innymi słowy, albo reagujemy na przeszłe
wydarzenia, albo martwimy się przeżyciami, które mają dopiero nadejść.
Zamiast koncentrować się na tym, by dzień
dzisiejszy był doskonały stale rozpamiętujemy coś z przeszłości albo martwimy
się tym co nas czeka.
Jeśli żyjesz w przeszłości, na pewno nie są Ci
obce zwroty:
- Gdybym 10 lat temu wybrał inne studia, dziś miałbym
wymarzoną posadę.
- Powinienem już dawno nauczyć się tego języka
angielskiego, atak nie dostałem tej pracy.
- Nie powinienem odchodzić z tamtej firmy, gdybym
pozostał jeszcze 3 miesiące, na pewno dostałbym awans.
Czasami jest inaczej i stale dążymy do tego, by
znaleźć się w innym punkcie w przyszłości:
- Kiedy już
skończę te studia, na pewno znajdzie się ktoś, kto zaoferuje mi dobre
stanowisko i pensję.
- Gdy tylko
uzbieram 10 tys. wyjadę na wspaniałą wycieczkę po Azji.
- Moje życie
będzie spełnione, jeśli tylko uda mi się znaleźć odpowiedniego partnera.
Chciałbym nauczyć się
panować nad każdą chwilą i zdać sobie sprawę z tego, że to, co JEST, zawsze
jest ważniejsze od tego, co już SIĘ STAŁO, i tego, co dopiero się WYDARZY.
Musiałem to napisać, by
bardziej sobie to utrwalić i zwiększyć skuteczność w swoim postępowaniu. Teraz wiem na pewno, że nie chcę tak żyć.
Dziś, kiedy to piszę czuję
się bardziej zrelaksowany. Odczuwam przepływ dodatkowej energii. Widzę więcej
możliwości i szans które pojawiają się w ciągu dnia. W końcu czuję, że mogę
kontrolować swoje życie.
Boję się tylko jednego, że
znowu wpadnę w te „koleiny bylejakości” i uznam, że sen jest lepszy od życia.
środa, 28 grudnia 2011
O zaufaniu słów kilka
Jak to jest, że ludzie siedzący
za kółkiem swojej czterokołowej maszyny ufają innym kierowcom na drodze? Skąd
wiemy, że inni będą z należytą starannością przestrzegać przepisów? Uważamy, że
zaufanie, to coś oczywistego i to nie tylko podczas jazdy samochodem.
Tymczasem zależy od niego cały
świat zachowań społecznych. Zaufanie przenika każdy aspekt życia codziennego. Sądzono
zwykle, że opiera się na pewnym rodzaju wzajemności, tak jak wspomniana wcześniej
jazda samochodem.
Ostatnie badania wykazały jednak, że ma podłoże chemiczne.
Mowa tu o pewnej substancji zwanej oksytocyną.
Badacze z Zurychu uzyskali
zaskakujący wynik, który wykazał, że dawka oksytocyny w postaci sprayu do nosa
sprawia, że jesteśmy bardziej skłonni podzielić się nagrodą z innym graczem.
Więcej na temat samego
eksperymentu w załączonym filmie.
Eksperyment ten jest tym
bardziej interesujący, że działanie oksytocyny wpływa na inne ważne sytuacje
społeczne. Substancja ta wydzielana jest obficie podczas seksu i tuż po, tworząc
uczucie głębokiej więzi z partnerem.
U szczurów ułatwia budowanie
gniazd oraz odszukiwanie swoich młodych, a u owiec - tworzenie więzi między
matką a potomstwem.
To kolejny przykład potwierdzający,
że naszym życiem kieruje ta część mózgu, która pozostaje poza naszą świadomością.
Wcześniej odkryto, że reakcja "walki i ucieczki" jest zależna także
od innego hormonu - epinefryny (adrenaliny). Substancja ta odpowiada za
przygotowanie organizmu do przetrwania w sytuacji zagrożenia.
Zachęcam o pozostawienia komentarza.
sobota, 12 listopada 2011
Ogromna moc wyobraźni
Dziś kolejna przypowieść z serii Bajkoterapii.
Większą ilość otrzymasz wprost na swoją skrzynkę mailową zapisujac się na kurs:
Wejdź tutaj,
Leżało dwóch mężczyzn w szpitalu. W jednym pokoju. Jeden z nich miał łóżko skierowane na okno, przez które mógł zobaczyć co się dzieje na zewnątrz. Drugi z nich niestety nie mógł tego widzieć. Mógł leżeć tylko w swoim łóżku i patrzeć w górę. Ten pierwszy opowiadał mu co się dzieje na zewnątrz szpitala. I tak mówił mu, jak pięknie tam jest, piękne drzewa, jezioro, bawiące się dzieci. Każdego dnia opowiadał mu o tych pięknych rzeczach.
Pewnej nocy mężczyzna leżący przy oknie zaczął się dusić i nie mógł dosięgnąć przycisku za pomocą, którego wezwałby pielęgniarkę. Ten drugi to słysząc też nie przycisnął, chciał dostać jego łóżko i widzieć te wszystkie piękne rzeczy i krajobrazy. Z rana faktycznie dostał to łóżko, lecz gdy spojrzał za okno zobaczył tylko mur. Zapytał więc, gdzie jest to jezioro, te drzewa, te dzieci, o których mu sąsiad opowiadał. A pielęgniarka odpowiedziała mu tylko "Nadzieja nic nie kosztuje, proszę Pana"
Pozdrawiam,
Artur Rak
wtorek, 11 października 2011
Biutiful
Przepiękny film wczoraj widziałem. Muszę Ci się przyznać, że nawet uroniłem łzę :)
Chyba dlatego, że sam jest ojcem i mam dzieci w podobnym wieku.
Film z Javierem Bardem w roli głównej. Aktor ten odebrał nagrodę dla najlepszego aktora na 63 Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes w 2010.
Film przedstawia historię Uxbala (Javier Bardem), samotnego ojca dwójki dzieci, który zarabia na życie niezbyt legalnie. Jest to postać tragiczna zmagająca się z rzeczywistością, przeciwnościami losu i poświęceniem. Przeczuwa nadchodzącą śmierć, dlatego też stara się pogodzić ze światem, zrozumieć dlaczego przeminęła miłość i próbuje zabezpieczyć przyszłość dzieci.
Dla mnie niesamowite trzy sceny:
- pozostawiony samotnie w domu przez matkę synek,
- śmierć Chińczyków,
- Ostatnia scena.
Duża ilość paradoksów. Uxabal był typem społecznika. Chciał pomóc, a spowodował swoim zachowaniem śmierć wielu niewinnych osób. Szok!
Oglądnij podziel się swoim komentarzem.
Oglądnij podziel się swoim komentarzem.
Polecam gorąco!
Film niedługo wchodzi na ekrany naszych kin.
środa, 24 sierpnia 2011
Zmiany na mapie szczęścia
Ostatnio wprowadzone modyfikacje na "mapie szczęścia":
1. Kilka propozycji literatury.
2. Szkic planu działania.
3.Trochę danych na temat spójności.
4. Odpowiedni balans życiowy - zarys tematu.
5. Kwestionariusz Orientacji Życiowej.
Link do mapy
Więcej na temat projektu:
PROJEKT SZCZĘŚCIE
1. Kilka propozycji literatury.
2. Szkic planu działania.
3.Trochę danych na temat spójności.
4. Odpowiedni balans życiowy - zarys tematu.
5. Kwestionariusz Orientacji Życiowej.
Link do mapy
Więcej na temat projektu:
PROJEKT SZCZĘŚCIE
środa, 29 czerwca 2011
Poranna refleksja. Metoda autocoachingu.
Ostatnio poczułem, że znowu znalazłem się w dołku, w którym zacząłem się zapadać jak w ruchomych piaskach. Kiedy tak się dzieje, sięgam po swoją metodę autorefleksji poprzez zadawanie pytań. Tak jak coach, psycholog, terapeuta zadaje pytania swoim klientom.
Ogromnie przydatnym narzędziem jest prosty dyktafon wbudowany w twoim telefonie. Ja robię to tak. Korzystając z wolnej chwili (na przykład stojąc w porannych korkach) zadaję sobie pytania, a następnie próbuje na nie odpowiadać. Prosta metoda, a daje świetne rezultaty.
Pora tutaj nie ma znaczenia. Więcej czasu potrzeba na druga część.
Następnie, po jakimś czasie (może to być już po godzinie), pozbawiony emocji, wsłuchując się w odpowiedź wychwytuję największy sens. To tak jakbym był obserwatorem całej sytuacji.
Dziś zadałem sobie pytanie „dlaczego zaniedbuję swojego bloga?”
Nota bene do postawienia tego pytania zainspirowała mnie jedna czytelnicze mojego bloga, zostawiając swój komentarz pod jednym z postów.
Owe pytania kojarzą mi się z drabiną (taką sznurkową z drewnianymi szczebelkami) rzuconą do głębokiej studni w której właśnie się znalazłem.
Każdy szczebelek drabiny, to jedno pytanie. Im głębsza studnia, tym więcej powinno być szczebelków. Pytania nie mogą być spróchniałe, a i do wdrapywania się po niej przydałoby się trochę kondycji.
Dlatego postanowiłem, że będę dbał o swoje zdrowie wchodząc po owej drabinie częściej i jak się da, coraz wyżej.
Szczebelki drabiny powinny być solidne i mocne. Więc dobrze będzie jeśli pytania będą trafne i nie powierzchowne.
Przeanalizujmy ową powierzchowność.
Aby odpowiedzieć na pierwsze dzisiejsze pytanie, zdałem sobie sprawę, że pytanie „dlaczego” bada motywy, sięga bardzo głęboko do moich zasobów. Odpowiedzenie na tak postawione pytanie nie będzie łatwe. Należało by postawić kolejne, a to wymaga dalszej refleksji i poświęcenia większej ilości czasu.
Gdybym zadał pierwsze pytanie: „jak jest przyczyna mojej absencji na blogu?” albo „co powoduje, że tak rzadko ostatnio piszę?” Odpowiedź byłaby prostsza.
Widzisz więc, drogi czytelniku, że stawianie pytań nie jest łatwym zadaniem J.
Zabawne jest to, że w nagranych słowach pojawiają się kolejne wątki, które warto poddać kolejnej autorefleksji.
W moim przypadku okazało się, że następnym razem powinienem przeanalizować następujące kwestie:
- chroniczny brak czasu,
- chaos w wypowiedziach,
- brak równowagi życiowej (work life balance),
- brak systematyczności.
Zapewne ciekawią Cię moje odpowiedzi na tak postawione pytania. Ale o tym może w kolejnych postach. Między innymi pokarzę ci pewną technikę rozwiązywania problemów.
Zachęcam do wypróbowania przedstawionej metody i podzielenia się swoimi przemyśleniami.
Pozdrawiam,
Artur Rak
Zachęcam do wypróbowania przedstawionej metody i podzielenia się swoimi przemyśleniami.
Pozdrawiam,
Artur Rak
poniedziałek, 28 lutego 2011
Dlaczego to robię?
Dlaczego to robię?
Od kilku godzin gapię się w ten monitor niczym narcyz w swoje ulubione lustro i nie mogę zrozumieć dlaczego to robię. Nie mogę pojąć, dlaczego to znów zrobiłem? Po co dziś znowu wszedłem na FB, na google readera, na Google analitics, i w ogóle na całe mnóstwo innych aplikacji?
Sam nie wiem, czy to nałóg, czy niezbędna rękawica na zimowy wieczór.
Jest tyle ważnych rzeczy dookoła, które ulatują i pękają niczym bańka mydlana wypuszczona z rąk dziecka. Moi bliscy, rodzina, dzieci, to przecież oni są dla mnie najważniejsi.
Niedokończone projekty, teksty, zadania i wiele innych przydatnych spraw, dzięki którym inni mogą poczuć się lepiej.
Dlaczego to robię?
Konflikt wartości?
Nie potrafię odpowiedzieć…
Od kilku godzin gapię się w ten monitor niczym narcyz w swoje ulubione lustro i nie mogę zrozumieć dlaczego to robię. Nie mogę pojąć, dlaczego to znów zrobiłem? Po co dziś znowu wszedłem na FB, na google readera, na Google analitics, i w ogóle na całe mnóstwo innych aplikacji?
Sam nie wiem, czy to nałóg, czy niezbędna rękawica na zimowy wieczór.
Jest tyle ważnych rzeczy dookoła, które ulatują i pękają niczym bańka mydlana wypuszczona z rąk dziecka. Moi bliscy, rodzina, dzieci, to przecież oni są dla mnie najważniejsi.
Niedokończone projekty, teksty, zadania i wiele innych przydatnych spraw, dzięki którym inni mogą poczuć się lepiej.
Dlaczego to robię?
Konflikt wartości?
Nie potrafię odpowiedzieć…
Brak czasu na refleksję – susza intelektualna – kac moralny za drzwiami życia.
poniedziałek, 3 stycznia 2011
Jak być szczęśliwy. Rusza nowy projekt.
Kto jest szczęśliwy będzie uszczęśliwiać innych.
Mark Twain
W raz z Nowym Rokiem wpadłem na pomysł stworzenia społeczności „szczęśliwych ludzi”.
Odczuwam dużą potrzebę pomocy innym ludziom. Mam świadomość, że każdy jej potrzebuje na różnych etapach swojego życia.
W życiu człowiek dąży do tego by być szczęśliwym. Głównym celem tego projektu będzie wzajemna pomoc w dążeniu do zmiany podejścia w swoim życiu. Jak może wyglądać to w praktyce.
Po pierwsze. Identyfikacja czynników pozytywnych.
Każdy z nas powinien na początku zastanowić się i wypisać wszystkie te aktywności, które sprawiają nam radość. Zajęcia, które nas angażują, z których jesteśmy zadowoleni oraz wykonując je odczuwamy ogromny przepływ energii (flow).
Po drugie. Identyfikacja czynników negatywnych
W tym miejscu należy wypisać wszystkie czynności, które wywołują w nas smutek, apatię, złość, znudzenie, bezradność, irytację, znużenie, załamanie itp.
Po trzecie. Postanowienia.
Podjęcie działań, które przyczynią się do zwiększenia szczęścia.
Po czwarte. Utrzymanie postanowień.
Najlepszy i najtrudniejszy etap w drodze ku szczęściu. Na tym etapie potrzebne jest wsparcie.
I właśnie ta ostatnia część zainspirowała mnie by stworzyć ten projekt.
PLAN ROZWOJU PROJEKTU
Znaleźć wsparcie (2011)
Zdaje sobie sprawę, że sam nie jestem w stanie poprowadzić tego, dlatego już dziś szukam chętnych, którzy mnie w tym wesprą.
Na początek, by wystartować będę potrzebował minimum trzech osób.
Jak może wyglądać to wsparcie?
- wyszukiwanie w sieci pozytywnych artykułów, zdjęć, filmów,
- pisanie artykułów,
- aktywność w komentarzach pod postami,
-informowanie znajomych o projekcie,
Kogo szukam?
Osób ambitnych, charyzmatycznych, wytrwałych, pozytywnych, empatycznych, lubiących pomagać innym.
Ustalić nazwę dla projektu (2012)
Każdy projekt, inicjatywa by mogła przyciągać uwagę oraz pozostawać w pamięci potrzebuje swojej nazwy. W tym celu mam zamiar zebrać pomysły, a następnie poddać pod głosowanie, by w demokratyczny sposób wybrać najlepszą.
Oprócz nazwy należy zaprojektować logo oraz wymyśleć hasło reklamowe.
Intensyfikacja działań (2012-13)
Po działaniach w Internecie chciałbym przenieść aktywność do świata realnego. W tym celu zamierzam zorganizować warsztaty, szkolenia, konferencje.
Chciałbym, aby te działania były najlepiej za darmo, w najgorszym wypadku za niewielką opłatą.
Stworzenie grup wsparcia. Wszystkie osoby, które zapiszą się do projektu będą mogły wybrać sobie drugą osobę z bazy, z którą będą tworzyć parę wzajemnego wsparcia.
Stowarzyszenie (2014)
Na tym etapie chciałbym usankcjonować tę inicjatywę zakładając stowarzyszenie.
Jeśli jesteś zainteresowany wzięciem udziału w tym projekcie, wypełnij proszę ten formularz:
FORMULARZ ZGŁOSZENIOWY
FORMULARZ ZGŁOSZENIOWY
środa, 10 listopada 2010
Trzeba żyć mimo wszystko
Ostatnio w telewizji nadawali film "Cast Away" z Tomem Hanksem w roli głównej. Postanowiłem, że posiedzę trochę dłużej i oglądnę go do końca.
Jak to w amerykańskich produkcjach bywa, głównym wątkiem filmowym jest miłość. Zwróciłem uwagę jednak na coś innego, ale o tym w dalszej części tego wpisu.
Główny bohater jest jedyną osobą, która przeżyła katastrofę samolotu. Wyrzucony przez fale, znalazł się na bezludnej wyspie, gdzie żył w samotności przez trzy lata. Przeżył ponieważ miał cel – przetrwać.
W filmie doskonale przedstawiono jedną z największych ludzkich potrzeb - kontaktu z drugim człowiekiem. Noland (Tom Hanks) wpadł na pewien pomysł wykorzystując piłkę, którą znalazł wśród paczek wyrzuconych na brzeg tuż po katastrofie. Na piłce narysował twarz, która pełniła rolę jego towarzysza przez cały pobyt na wyspie.
Zwróciłem uwagę jednak na coś dodatkowego. Owy film zmusił mnie do pewnej refleksji odnośnie naszego życia.
Zacząłem się zastanawiać, co ja bym zrobił, gdym znalazł się podobnej sytuacji?
Co byłoby dla mnie ważne? Czy myślałbym o tym jakie fajne portki sobie tym razem kupić?
Albo gdzie pojechać w tym roku na urlop? Chyba jednak nie.
No właśnie, a co dla Ciebie byłoby ważne?
Dlaczego nie można postawić sobie takich pytań teraz? Czy muszę czekać na mement, aż znajdę się w beznadziejnej sytuacji?
Choć minęło sporo czasu , kiedy zadałem sobie pierwszy raz to pytanie, to wciąż się nad tym mocno zastanawiam.
Dlaczego istnieję na tej Planecie? Jaka jest moja rola? Czy mam jakąś misję do spełnienia?
Co takiego robię, aby przetrwać? Tak, tak przetrwać. Każdy z nas ma taki moment w życiu, że się nad tym zastanawia.
Czy to, co do tej pory zrobiłem ma jakiś sens? Czy raczej dryfuję na swojej życiowej tratwie, licząc na to, że ktoś mnie uratuje?
Trudne pytania? Pójdźmy dalej tym tropem, może coś się w końcu wyklaruje?
Tak na marginesie, to uwielbiam stawiać sobie tego typu pytania. Zmuszają mnie one do refleksji, po której od razu czuję się lepiej. Ciebie również zachęcam do tego.
A więc, po co żyjesz na tej Ziemi?
Zadając te pytania, przypomniało mi się, że kiedyś stworzyłem krótki film, w którym postawiłem kilka podobnych pytań.
Jeśli go nie widziałeś, to zrób to teraz.
W filmie pojawiła się kwestia wartości, które wyznajemy. O wartościach pisałem już w innym poscie.
Możesz tam zaglądnąć i zrobić ciekawe ćwiczenia, być może będzie Ci łatwiej odpowiedzieć na ważne pytania odnośnie Twojej misji życiowej.
W tym miejscu zachęcam również do pozostawienia komentarza. Wierzę w to, że może rozwinąć się bardzo ciekawa dyskusja na ten temat.
Pozdrawiam,
Artur
Jak to w amerykańskich produkcjach bywa, głównym wątkiem filmowym jest miłość. Zwróciłem uwagę jednak na coś innego, ale o tym w dalszej części tego wpisu.
Główny bohater jest jedyną osobą, która przeżyła katastrofę samolotu. Wyrzucony przez fale, znalazł się na bezludnej wyspie, gdzie żył w samotności przez trzy lata. Przeżył ponieważ miał cel – przetrwać.
Zwróciłem uwagę jednak na coś dodatkowego. Owy film zmusił mnie do pewnej refleksji odnośnie naszego życia.
Zacząłem się zastanawiać, co ja bym zrobił, gdym znalazł się podobnej sytuacji?
Co byłoby dla mnie ważne? Czy myślałbym o tym jakie fajne portki sobie tym razem kupić?
Albo gdzie pojechać w tym roku na urlop? Chyba jednak nie.
No właśnie, a co dla Ciebie byłoby ważne?
Dlaczego nie można postawić sobie takich pytań teraz? Czy muszę czekać na mement, aż znajdę się w beznadziejnej sytuacji?
Choć minęło sporo czasu , kiedy zadałem sobie pierwszy raz to pytanie, to wciąż się nad tym mocno zastanawiam.
Dlaczego istnieję na tej Planecie? Jaka jest moja rola? Czy mam jakąś misję do spełnienia?
Co takiego robię, aby przetrwać? Tak, tak przetrwać. Każdy z nas ma taki moment w życiu, że się nad tym zastanawia.
Czy to, co do tej pory zrobiłem ma jakiś sens? Czy raczej dryfuję na swojej życiowej tratwie, licząc na to, że ktoś mnie uratuje?
Trudne pytania? Pójdźmy dalej tym tropem, może coś się w końcu wyklaruje?
Tak na marginesie, to uwielbiam stawiać sobie tego typu pytania. Zmuszają mnie one do refleksji, po której od razu czuję się lepiej. Ciebie również zachęcam do tego.
A więc, po co żyjesz na tej Ziemi?
Zadając te pytania, przypomniało mi się, że kiedyś stworzyłem krótki film, w którym postawiłem kilka podobnych pytań.
Jeśli go nie widziałeś, to zrób to teraz.
W filmie pojawiła się kwestia wartości, które wyznajemy. O wartościach pisałem już w innym poscie.
Możesz tam zaglądnąć i zrobić ciekawe ćwiczenia, być może będzie Ci łatwiej odpowiedzieć na ważne pytania odnośnie Twojej misji życiowej.
W tym miejscu zachęcam również do pozostawienia komentarza. Wierzę w to, że może rozwinąć się bardzo ciekawa dyskusja na ten temat.
Pozdrawiam,
Artur
środa, 20 października 2010
Bajka o uczuciach
Dziś krótki film autorstwa Adama Walenedy.
Jak zawsze, zachęcam do pozostawienia komentarza.
Nie ważna jakość, ważna treść przekazu :)
Pozdrawiam,
Artur
Jak zawsze, zachęcam do pozostawienia komentarza.
Nie ważna jakość, ważna treść przekazu :)
Pozdrawiam,
Artur
poniedziałek, 14 czerwca 2010
Skąd wiesz, że to pech?
Dziś kolejna przypowieść z mojej bogatej kolekcji.
Jak zawsze zachęcam do pozostawienia komentarza.
Był raz starzec, który miał syna jedynaka i konia. Pewnego dnia koń wyrwał się z zagrody i uciekł na wzgórza.
- Uciekł ci koń? A to pech! - mówili sąsiedzi.
- Czemu tak mówicie? - pytał stary. - Skąd wiecie, że to pech?
I rzeczywiście, następnej nocy koń wrócił do zagrody, gdzie go zawsze karmiono i pojono, prowadząc ze sobą tuzin dzikich koni. Syn gospodarza zobaczył je, wymknął się bocznym wyjściem i zamknął bramę. Nagle mieli teraz trzynaście koni zamiast żadnego. Sąsiedzi usłyszeli dobrą wieść i pobiegli do gospodarza.
- Trzynaście koni! Ale ty masz szczęście! On zaś odparł:
- Skąd wiecie, czy to szczęście?
Parę dni potem jego syn próbował ujeżdżać jednego z dzikich koni; został zrzucony i złamał nogę. Sąsiedzi znów przyszli wygłosić kolejny pochopny sąd:
- Twój syn złamał nogę. To ci pech! Mądry gospodarz znów odrzekł:
- Skąd wiecie, czy to pech?
I rzeczywiście, niedługo potem w okolicy pojawił się dowódca wojskowy i zorganizowano pobór. Wszyscy sprawni młodzieńcy zostali wzięci do armii i wysłani na wojnę, z której nigdy nie wrócili. Zaś syn gospodarza ocalał, bo miał złamaną nogę.
Pozdrawiam,
Artur
Jak zawsze zachęcam do pozostawienia komentarza.
Był raz starzec, który miał syna jedynaka i konia. Pewnego dnia koń wyrwał się z zagrody i uciekł na wzgórza.
- Uciekł ci koń? A to pech! - mówili sąsiedzi.
- Czemu tak mówicie? - pytał stary. - Skąd wiecie, że to pech?
I rzeczywiście, następnej nocy koń wrócił do zagrody, gdzie go zawsze karmiono i pojono, prowadząc ze sobą tuzin dzikich koni. Syn gospodarza zobaczył je, wymknął się bocznym wyjściem i zamknął bramę. Nagle mieli teraz trzynaście koni zamiast żadnego. Sąsiedzi usłyszeli dobrą wieść i pobiegli do gospodarza.
- Trzynaście koni! Ale ty masz szczęście! On zaś odparł:
- Skąd wiecie, czy to szczęście?
Parę dni potem jego syn próbował ujeżdżać jednego z dzikich koni; został zrzucony i złamał nogę. Sąsiedzi znów przyszli wygłosić kolejny pochopny sąd:
- Twój syn złamał nogę. To ci pech! Mądry gospodarz znów odrzekł:
- Skąd wiecie, czy to pech?
I rzeczywiście, niedługo potem w okolicy pojawił się dowódca wojskowy i zorganizowano pobór. Wszyscy sprawni młodzieńcy zostali wzięci do armii i wysłani na wojnę, z której nigdy nie wrócili. Zaś syn gospodarza ocalał, bo miał złamaną nogę.
Pozdrawiam,
Artur
środa, 9 czerwca 2010
Bajkoterapia - za darmo, w Twojej skrzynce pocztowej

Zapraszam na darmowy kurs, swego rodzaju Bajkoterapię.
Wystarczy wpisać poniżej, swoje imię oraz adres e-mail, by otrzymać przynajmniej dwadzieścia cudownych przypowieści, które mogą odmienić Twoje życie.
Zapewniam, ze jeśli nie będzie usatysfakcjonowany, to możesz wypisać się z kursu, w każdym momencie.
Oto niektóre komentarze od moich czytelniczek i czytelników:
Panie Arturze, Pana opowieści są super. Człowiek od razu zmienia swoje myślenie. Dziękuję za tak cenne informacje.
Kasia.
Dziękuję,
Akurat ta metafora jest idealna do mojej aktualnej sytuacji. Bardzo
dziękuje:)
Jestem zachwycona wszystkimi Twoimi bajkami i czekam na kolejne :-)
dziękuję, życzę miłego popołudnia i czekam na kolejnego maila.
Pozdrawiam,
Kasia
Dzięki za piękną opowieść!
Halina
Halina
Te bajki są niesamowicie proste, ale ile treści w sobie zawierają. Dziękuję!!!
Grzegorz
Witam serdecznie,
bardzo ładne i pouczające opowiadanie . Dziękuje nie wiedziałam ,że o takiej prostej rzeczy można tak pięknie i z morałem napisać, jeszcze raz dziękuje pozdrawiam serdecznie.
Ela
Witaj,
dziękuję Ci za te przypowieści, z kilkoma z nich spotkałam się już wcześniej, ale bardzo cieszy mnie to, iż jest ktoś kto mi codziennie o nich przypomina, pozwala zatrzymać się na chwilkę nad tym co istotne.
Iwona
Lubię te opowieści, one zmuszają do myślenia, zatrzymania sie choćby na chwilę, wszyscy dziś tak pędzą, tylko po co?
Agnieszka
Witam Cię serdecznie. Bardzo się cieszę, że mogę otrzymywać od ciebie te wspaniałe historie. Każda z nich czegoś uczy.
Pozdrawiam. Ireneusz
Powiem tak : jestem oczarowana Twoimi historyjkami, które mnie uczą i bawią, choć są pełne oczywistości i prostych prawd, które wydawałoby się wszyscy znamy a jednak na co dzień zapominamy o nich bardzo często. Twoje "bajki" sprawiają że się uśmiecham i dają do myślenia. Zauważyłam, że płynąca z nich nauka powraca do mnie, pojawia się i przypomina mimo woli w różnych momentach. Wielkie dzięki. Obym potrafiła pamiętać jak najwięcej tej mądrości i żeby została we mnie ...na zawsze. Pozdrawiam serdecznie.
Renata
codziennie staram się karmić dobrymi rzeczami, a właściwie je czynić. codziennie jedna pozytywna rzecz i świat staje się piękniejszy:)
Pozdrawiam,
Kasia
ps. dziękuję za te wszystkie przypowieści. Bardzo miło się je czyta, zawsze refleksyjnie i z uśmiechem. moja praca nad sobą to robienie małych kroczków czasem wielkich susów, ale zawsze do przodu.
Bardzo lubię te okazyjne listy z opowiadaniami, które choć na moment odrywają moje spojrzenie od rzeczywistości i pozwalają z przymkniętymi powiekami patrzeć dalej w świat i głębiej w siebie.
Dziękuję i pozdrawiam
Marcin
wtorek, 23 lutego 2010
Czy kobieta na stanowisku menedżera potrafi wywąchać dobrego pracownika?

Dziś będzie mowa o pewnym badaniu, które ukazało się w czasopiśmie naukowym „Nature Genetics" pod koniec 2002 roku.
Czasopismo to opublikowało artykuł z wynikami interesujących badań przeprowadzonych przez zespół genetyków z uniwersytetu w Chicago. Okazało się, że kobiety najwyraźniej wywąchują mężczyzn, których preferują. Grupa czterdziestu dziewięciu losowo dobranych kobiet w różnym wieku wąchała T-shirty mężczyzn, którzy - nie używając żadnych perfum i unikając kontaktu z innymi osobami przez dwie doby - spali w nich przez dwie kolejne noce. Zdecydowana większość kobiet, mając określić na tej podstawie atrakcyjność mężczyzn, wybrała bez wahania tych, których grupa genów, zwana Układem Zgodności Tkankowej (MHS, ang. Major Histocompability Complex), najbardziej różniła się od ich własnej.
Wniosek z tego jest taki, że kobiety podświadomie wybierają takich osobników, którzy uruchamiają układ immunologiczny w taki sposób, a żeby potomstwo zrodzone z ewentualnej pary, miało wyższy wskaźnik odporności. Ich potomstwo byłoby silniejsze i mogło jak najdłużej przeżyć.
Układ Zgodności Tkankowej jest podstawą doboru naturalnego, którym kierują się kobiety wybierając partnerów.
Nasuwa się więc pytanie, czy taki mechanizm zbytnio nie przeszkadza w pracy. Wyobraźmy sobie kobietę menedżerkę, która odpowiedzialna jest za rekrutację dobór odpowiedniego zespołu.
Zdarzyć się może sytuacja, w której kobieta, wybierając mężczyzn do swojego zespołu, będzie kierowała się tą specyficzną, podświadomą satysfakcją wynikającą z kontaktu węchowego.
Można by zaryzykować stwierdzeniem, że mężczyzna im bardzie się różni od tego Układu Zgodności Tkankowej kobiety, tym ma większe szanse na pracę w jej zespole.
Ciekaw jestem opinii naszych pań menedżerek.
Pozdrawiam gorąco, wyperfumowany obficie (celowo).
Artur
Czasopismo to opublikowało artykuł z wynikami interesujących badań przeprowadzonych przez zespół genetyków z uniwersytetu w Chicago. Okazało się, że kobiety najwyraźniej wywąchują mężczyzn, których preferują. Grupa czterdziestu dziewięciu losowo dobranych kobiet w różnym wieku wąchała T-shirty mężczyzn, którzy - nie używając żadnych perfum i unikając kontaktu z innymi osobami przez dwie doby - spali w nich przez dwie kolejne noce. Zdecydowana większość kobiet, mając określić na tej podstawie atrakcyjność mężczyzn, wybrała bez wahania tych, których grupa genów, zwana Układem Zgodności Tkankowej (MHS, ang. Major Histocompability Complex), najbardziej różniła się od ich własnej.
Wniosek z tego jest taki, że kobiety podświadomie wybierają takich osobników, którzy uruchamiają układ immunologiczny w taki sposób, a żeby potomstwo zrodzone z ewentualnej pary, miało wyższy wskaźnik odporności. Ich potomstwo byłoby silniejsze i mogło jak najdłużej przeżyć.
Układ Zgodności Tkankowej jest podstawą doboru naturalnego, którym kierują się kobiety wybierając partnerów.
Nasuwa się więc pytanie, czy taki mechanizm zbytnio nie przeszkadza w pracy. Wyobraźmy sobie kobietę menedżerkę, która odpowiedzialna jest za rekrutację dobór odpowiedniego zespołu.
Zdarzyć się może sytuacja, w której kobieta, wybierając mężczyzn do swojego zespołu, będzie kierowała się tą specyficzną, podświadomą satysfakcją wynikającą z kontaktu węchowego.
Można by zaryzykować stwierdzeniem, że mężczyzna im bardzie się różni od tego Układu Zgodności Tkankowej kobiety, tym ma większe szanse na pracę w jej zespole.
Ciekaw jestem opinii naszych pań menedżerek.
Pozdrawiam gorąco, wyperfumowany obficie (celowo).
Artur
Udostępnij
wtorek, 9 lutego 2010
Pragnę wolności !!!
"Gdzieś w jakimś nieodległym kraju, żył sobie ojciec z synem. Syn dorastał, stawał się coraz mężniejszy fizycznie a jego największym marzeniem było uzyskać wolność, wyjść z domu ojca. I tak właśnie syn, w chwili swoich 15 urodzin, wybrał się do ojca i mówi:
- Tato, mam już 15 lat, potrzebuję wolności! Daj mi ją! - powiedział.
- Wracaj do pokoju, jesteś za młody - odparł tata, a syn ze spuszczoną głową wrócił do pokoju.
Gdy nadchodziły 18 urodziny syna, postanowił się on ponownie wybrać do ojca by powiedzieć mu, iż ponad wszystko pragnie wolności.
- Tato, mam już 18 lat, jestem dorosły, daj mi wolność! Chcę się bawić, spotykać z przyjaciółmi, odkrywać! - domagał się syn.
- Wracaj do pokoju, szczylu, jesteś za młody! - odparł stanowczo ojciec.
I syn, zasmucony i zdenerwowany, wrócił do swojego pokoju. I tak mijały lata, aż syn osiągnął 21 rok życia i postanowił ponownie iść do ojca, prosić go o wolność.
- Tato, mam 21 lat, mogą mnie wpuścić do każdego klubu, a Ty mnie nadal ograniczasz, jestem dorosły, daj mi wolność!
- Wracaj do pokoju, jesteś za młody, nie zasługujesz na wolność! - odpowiedział ojciec.
Syn ze spuszczoną głową wrócił do pokoju, a ojciec... zapłakał."
--------------
I jeszcze cytat:
"Wolność jest jak powietrze na szczycie góry. I jedno, i drugie - nie do zniesienia dla słabych".
Autorem dzisiejszego cytatu jest:
Ryūnosuke Akutagawa (1892-1927)
Pisarz i poeta japoński, nazywany "ojcem krótkich historii japońskich.
Akutagawa swoją twórczość skupił na krótkich historiach, uważając je za główne medium ekspresji. Podczas swojego krótkiego życia napisał ponad 150 krótkich historii, m.in.: Hana, Kumo no ito, Jigoku-hen. Na podstawie jego tekstów (głównie w oparciu o Yabu no naka) Akira Kurosawa nakręcił film Rashōmon.
Film znalazłem na Youtube, jeżeli znasz angielski, to gorąco polecam!
Pozdrawiam,
Artur Rak
Trzy kroki do doskonałości...
- Tato, mam już 15 lat, potrzebuję wolności! Daj mi ją! - powiedział.
- Wracaj do pokoju, jesteś za młody - odparł tata, a syn ze spuszczoną głową wrócił do pokoju.
Gdy nadchodziły 18 urodziny syna, postanowił się on ponownie wybrać do ojca by powiedzieć mu, iż ponad wszystko pragnie wolności.
- Tato, mam już 18 lat, jestem dorosły, daj mi wolność! Chcę się bawić, spotykać z przyjaciółmi, odkrywać! - domagał się syn.
- Wracaj do pokoju, szczylu, jesteś za młody! - odparł stanowczo ojciec.
I syn, zasmucony i zdenerwowany, wrócił do swojego pokoju. I tak mijały lata, aż syn osiągnął 21 rok życia i postanowił ponownie iść do ojca, prosić go o wolność.
- Tato, mam 21 lat, mogą mnie wpuścić do każdego klubu, a Ty mnie nadal ograniczasz, jestem dorosły, daj mi wolność!
- Wracaj do pokoju, jesteś za młody, nie zasługujesz na wolność! - odpowiedział ojciec.
Syn ze spuszczoną głową wrócił do pokoju, a ojciec... zapłakał."
--------------
I jeszcze cytat:
"Wolność jest jak powietrze na szczycie góry. I jedno, i drugie - nie do zniesienia dla słabych".
Autorem dzisiejszego cytatu jest:
Ryūnosuke Akutagawa (1892-1927)
Pisarz i poeta japoński, nazywany "ojcem krótkich historii japońskich.
Akutagawa swoją twórczość skupił na krótkich historiach, uważając je za główne medium ekspresji. Podczas swojego krótkiego życia napisał ponad 150 krótkich historii, m.in.: Hana, Kumo no ito, Jigoku-hen. Na podstawie jego tekstów (głównie w oparciu o Yabu no naka) Akira Kurosawa nakręcił film Rashōmon.
Film znalazłem na Youtube, jeżeli znasz angielski, to gorąco polecam!
Pozdrawiam,
Artur Rak
Trzy kroki do doskonałości...
środa, 13 stycznia 2010
Czy szczęście jest wynikiem przypadku?
Ponoć szczęście trudno jest zdefiniować, ponieważ każdy inaczej je postrzega. Jedni uważają że szczęście to coś, coś co daje nam satysfakcje, inni z kolei mówią, że szczęście to spełnienie w życiu, żeby być szczęśliwym trzeba mieć poczucie jego sensu. Jednak nie każdy człowiek pragnie szczęścia, niektórzy wprost upajają się swoim nieszczęściem.
Jak to się dzieje, że to samo wydarzenie jest różnie interpretowane przez rożnych ludzi?
Co decyduje o naszym szczęściu?
Czy dzieciństwo ma wpływ na nasze szczęście?
Czy szczęście przekazujemy w genach?
Jak jest naprawdę? Co mówi psychologia, nasza biologia czy religia?
Na wszystkie powyższe pytania znajdziesz odpowiedź w tym artykule.
Co decyduje o naszym szczęściu?
Czy dzieciństwo ma wpływ na nasze szczęście?
Czy szczęście przekazujemy w genach?
Jak jest naprawdę? Co mówi psychologia, nasza biologia czy religia?
Na wszystkie powyższe pytania znajdziesz odpowiedź w tym artykule.
Geny.
W badaniach z udziałem 900 par bliźniąt jednojajowych wynika, że o szczęściu w 50 % decydują nasze geny.
Przepływ.
Znany psycholog, twórca książki „Przepływ” Mihaly Csikszentmihalyi w wyniku badań nad szczęściem stwierdził, że największego szczęścia nie daje praca dla pieniędzy lub uznania (motywacja zewnętrzna), lecz wykonywanie czynności, które sprawiają nam satysfakcję (motywacja wewnętrzna).
Uważał, że błędem jest dążenie do szczęścia jako takiego. Zamiast tego powinniśmy dostrzec momenty, kiedy jesteśmy prawdziwie szczęśliwi – zauważać, co robimy, gdy czujemy „przepływ” i starajmy się robić to częściej
Jak osiągnąć stan przepływu?
Stan ten pojawia się najczęściej , gdy jesteśmy pochłonięci jakimś działaniem lub wysiłkiem. Może to być wysiłek sportowy (wspinaczka górska), artystyczny (malowanie obrazu) lub intelektualny (pisanie książki).
Ja osobiście osiągam ostatnio ten stan dość często, pisząc jakiś artykuł, zbierając do niego informacje, planując przedsięwzięcia, czytając ciekawą lekturę. Zapominam wtedy o „Bożym Świecie”. Nic w takim momencie nie jest w stanie mnie rozproszyć. To co wykonuję pochłania mnie bez reszty.
Co jeszcze ma wpływ na nasze szczęście?
Samoregulacja.
O naszym szczęściu decyduje między innymi proces samoregulacji, dzięki któremu możemy unikać sytuacji niekorzystnych dla nas, jak również pomocny jest przy osiąganiu wyznaczonych celów.
Zatem czym jest samoregulacja?
Jest to umiejętność wykorzystywania wiedzy na temat ludzkich zachowań, a konkretnie tych, które przyczyniają się do osiągania wyznaczonych celów.
Samoregulacja obejmuje trzy procesy.
Samoobserwacja (monitorowanie własnych działań).
Jest to proces niezbędny, by zmienić swoje sposoby postępowania.
Jeżeli będziesz na bieżąco analizował własne działania, łatwiej Ci będzie wyznaczać cele, które mogą poprawić Twoje umiejętności.
Przykładowo, jeżeli chciałbyś poprawić swoje stosunki z innymi ludźmi, powinieneś zacząć od sporządzenia listy wszystkich czynności, zachowań, które pojawiają się w relacjach międzyludzkich.
Zarówno tych dobrych, jak i tych negatywnych.
Może to być: uśmiechanie się, krytykowanie, narzekanie, marudzenie, potakiwanie, komplementowanie, sprzeczanie się, uważne słuchanie itp.
Następnie sprawdź, jak często wykonujesz, każdą z tych czynności i w jakich okolicznościach.
Na koniec wyznacz cele, które pomogą Ci poprawić ową umiejętność.
Samoocena (sądy na własny temat).
I tutaj zaczynają się schody. Zgodnie z teorią społeczno-poznawczą, większość z nas dobrze wie jak postępować, by osiągnąć jakiś cel. Znacznie gorzej jest ze świadomością tego, co robimy w danym momencie. Dlatego właśnie powinniśmy monitorować własne zachowania.
No dobra, spróbujmy jakoś przejść przez ten etap. W końcu to od Ciebie zależy, czy chcesz coś osiągnąć, czy raczej wolisz pozostać w tym samym miejscu.
Załóżmy, że masz już sporządzoną listę zachowań oraz wyznaczyłeś sobie cele. Ja do tego celu wykorzystuje swój „dziennik doświadczeń”, którego noszę często przy sobie i spisuje sobie własne refleksje.
W ten sposób znacznie łatwiej zdaję sobie sprawę ze swojego postępowania, mogę zdecydować na bieżąco czy chcę coś zmienić następnym razem, kiedy znajdę się w podobnej sytuacji.
Pamiętam jak na jednym ze szkoleń, które prowadziłem, rozmawiałem z jednym z uczestników i rozmowa nie potoczyła się tak jakbym sobie tego życzył. Uczestnik do końca spotkania był zoporowany.
Wieczorem siadłem przy moim notesie i zastanowiłem się nad zaistniała sytuacją. Znalazłem właściwą przyczynę owego zachowania. Byłem za bardzo krytyczny dla tego uczestnika. Zanotowałem sobie inny sposób postępowania na wszelki wypadek, gdyby pojawiła się podoba sytuacja w przyszłości.
Reakcja na samoocenę (pobudzanie siebie do działania).
Reakcja ludzka przybiera dwie postacie. Zadowolenie- w momencie osiągnięcia jakiego sukcesu, przygnębienie – w przypadku niepowodzenia.
Jednak aby osiągnąć cel musisz podjąć działania, które wywołają pozytywne reakcje, a unikać tych działań, które prowadzą do autocenzury.
Nie możesz jednak nie podejmować ich wcale. Jak zatem wyjść z tego impasu?
Jest na to fenomenalne rozwiązanie, które mi osobiście towarzyszy od dłuższego czasu.
Nie uznaję słowa „porażka”, w ogóle nie ma go w moim słowniku. Zamiast tego używam sformułowania „informacja zwrotna”. Odczucia, które doświadczam w przypadku jakiegoś niepowodzenia są wyśmienitym źródłem informacji. Mam świadomość, że takie doświadczenie pozwala mi zmieniać na lepsze.
Poza tym cele, które sobie wyznaczam są z reguły bardzo realistyczne. Mówi się, że właściwie określony cel, to połowa sukcesu.
Ograniczanie wyborów.
Zanany psycholog Barry Schwartz odkrył, że paradoksalnie szczęście może kryć się w ograniczeniu wyborów, a nie w zwiększaniu ich liczby. Nadmiar wyboru wywołuje stres.
Schwartz przytacza badanie, podczas którego dwie grupy studentów poproszono o zjedzenie czekoladek i ich ocenę. Pierwszej grupie dano jedynie małe pudełko z sześcioma czekoladkami, pudełko dla drugiej grupy zawierało 30 sztuk. Wyniki: pierwsza grupa była bardziej zadowolona od drugiej, która miała zdecydowanie większy wybór.
Nadmiar wyborów wywołuje lęk związany z przegapionymi okazjami i żal z powodu niewybranych dróg postępowania.
Więcej na ten temat możesz przeczytać w artykule opublikowanym na moim blogu: Paradoks wyboru, czyli dlaczego mniej znaczy więcej.
Więcej na ten temat możesz przeczytać w artykule opublikowanym na moim blogu: Paradoks wyboru, czyli dlaczego mniej znaczy więcej.
Dzieciństwo nie ma wpływu na nasze szczęście.
Szczęście ma niewiele wspólnego z przyjemnością, a o wiele więcej z rozwojem cech osobowości i charakteru. Według psychologa Martina Seligmana potencjalne źródła szczęścia takie jak: pieniądze, małżeństwo, towarzyskość, płeć, religia, choroba, klimat odpowiadają jedynie za 8-15% naszego szczęścia.
Seligaman sugeruje, że jest to dobra wiadomość dla ludzi, którzy wierzą, że okoliczności życiowe uniemożliwiają im osiągnięcie szczęścia. Komunikat Seligmana jest mocny: marnujemy życie, jeśli myślimy, że dzieciństwo jest źródłem obecnego nieszczęścia lub pasywności. Liczy się rozwój mocnych stron osobowości, co nie ma związku z dzieciństwem ani obecnymi okolicznościami.
Dharma.
Według Filozofii wschodu (Wed i Upaniszadów) dążenie do szczęścia jest wrodzoną cechą każdej istoty. Nazywa sie to DHARMA, czyli „TAKOŚĆ”.
Takość - to jest cos co stanowi że coś jest czymś. Na przykład woda jest mokra, cukier jest słodki itp., a żywa istota pragnie miłości, szczęścia, dobra itp.
Z powyższej koncepcji wynika, że jest to ukryte głęboko w nas samych. Jeśli tego nie czujemy, znaczy że zostaliśmy opanowani przez cywilizację, wpływ zewnętrzny, nasze ego, wychowanie, nasze pragnienia, chciwość itp. Odrzucając to, co zewnętrzne i wracając do samego siebie odkryjemy że szczęście, mądrość, piękno, miłość, są jakby naszym naturalnym stanem.
Chwytaj dzień.
Rzymski poeta Horacy daje wskazówki na to co robić, żeby zaznać szczęścia:
- Zasada CARPE DIEM
Zasada ta mówi, żebyśmy spróbowali sprawiać, by nie omijał nas każdy dzień, bo w każdym dniu może wydarzyć się cos pięknego. Przejmujemy się śmiercią, a przecież śmierć to przyszłość, która czeka każdego człowieka. Należy zatrzymać się nad teraźniejszością, nad dniem dzisiejszym, właśnie chwytając dzień, nie przejmując sie wojnami, kłótniami czy polityką
- ZŁOTY ŚRODEK
Polega on na odrzuceniu w jakimś stopniu korzyści materialnych, a skupieniu się nad duchowością (spokój, harmonia, mądrość). Bardzo ważne jest też nasze zdrowie.
Podsumowując stwierdzam, że szczęścia można się nauczyć. Ścieżki do szczęścia są dziś wyraźniejsze niż kiedykolwiek i tylko na nas spoczywa odpowiedzialność za to, czy na nie wkroczymy.
Proponuję kilka wypróbowanych sposobów:
- Rano, kiedy wstajesz przypomnij sobie o trzech rzeczach, które sprawiają Ci radość.
- Wieczorem, przed pójściem spać, pisz pamiętnik zaznaczając, co danego dnia Ci się udało.
- Postaraj się jak najczęściej dostrzegać pozytywne aspekty w każdej przydarzającej sytuacji.
- Kiedy następnym razem będziesz się zadręczał myśleniem typu „gdyby tylko”, przypomnij sobie o książce „Paradoks wyboru”.
- Poznaj swoje wartości, one nadają sens i kierunek Twoim działaniom.
Na zakończenie przytoczę chasydzką opowieść, którą znalazłem w sieci:
Rabbi Jechiel Michał żył z początku w wielkiej biedzie, ale radość nie opuszczała go ani na chwilę.
Pewnego razu ktoś go zapytał: „Rabbi, codziennie modlisz się: << Błogosławiony, który dał mi wszystko, czego mi było trzeba>>.
Pewnego razu ktoś go zapytał: „Rabbi, codziennie modlisz się: << Błogosławiony, który dał mi wszystko, czego mi było trzeba>>.
A przecież brak ci wszystkiego, czego człowiekowi trzeba!”
Rabbi odparł: „Z pewnością trzeba mi było biedy i ona właśnie jest mi dana”.
Rabbi odparł: „Z pewnością trzeba mi było biedy i ona właśnie jest mi dana”.
Wiem, wiem długi ten tekst, ale jeszcze króciutki wierszyk:
Szczęście.
Autor: Jadwiga Zgliszewska
SZCZĘŚCIE
Ani za górą, ani za rzeką,
Ani stąd blisko, ani daleko;
mgiełką pajęczą z wiatrem nadbiegło,
chciałeś dosięgnąć – znowu uciekło.
Sprytne, przebiegłe i nieuchwytne,
wielkie, wspaniałe, ale ukryte.
Ktoś się zatrzymał pełen zachwytu,
a ono nie chce rozmawiać z nikim.
Pachnące wrzosem, konwalią, makiem,
rumiankiem polnym i tatarakiem.
Jesienią, zimą, wiosną czy latem –
wciąż upragnione, zawsze jednakie.
Ucieka, błąka się i ukrywa;
chciało już zostać, znów się podrywa.
Jak nuta rzewna, lekka i tkliwa –
to bardzo szczera, to znów fałszywa.
Miłość i przyjaźń w sobie jednoczy,
wiedzę o całym świecie uroczym;
dobro i piękno pokaże oczom –
oto jak wiele posiada mocy!
Jest śpiewem ptaków, pogodną wiosną,
każe odrzucić trwogę żałosną
i gonić wiecznie za czymś doniosłym.
Jak ma na imię? Szczęście – po prostu...
Pozdrawiam, maksymalnie szczęśliwy.
Artur Rak
Źródło:
Robert E. Franken. Psychologia motywacji.
Tom Butler-Bowdon. 50 Klasyków Psychologii.
Martin E.P. Seligman. Optymizmu można się nauczyć.
http://wiadomosci.wp.pl/kat,18032,title,Jestes-nieszczesliwy-To-wina-genow,wid,9727569,wiadomosc.html
Wikipedia.org
GoldenLine.pl
Udostępnij
niedziela, 3 stycznia 2010
Dan Ariely zastanawia się: czy mamy kontrolę nad własnymi decyzjami?
Ekonomista behawioralny Dan Ariely, autor książki "Przewidywalnie nieracjonalni" przy użyciu znanych złudzeń optycznych oraz wyników własnych badań, które czasem szokują i przeczą logice, uświadamia nam jak nierozsądni jesteśmy gdy podejmujemy decyzje.
Film posiada polskie napisy (należy je wybrać z rozwijanej listy View subtitles).
Film posiada polskie napisy (należy je wybrać z rozwijanej listy View subtitles).
Subskrybuj:
Posty (Atom)










